Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 644

Locus DE Christo (Pars Prima).

96

En

weer onze meening, dat

dit bevestigt

sprake

als er

van tw^ee naturen

is

één persoon vereenigd, hier niet moet gedacht aan persoon

in

zin

maar dat

;

van

eenheid

kan

er slechts sprake

van persoon,

zijn

mee bedoeld wordt.

subject

in

Fichtiaanschen

zooverre

in

als er

de

heeft niet een menschelijk

Jezus

wezen, maar de menschelijke natuur aangenomen.

En nu aan

het slot van deze paragraaf de quaestie van het uTr^rxyuc.

zagen naar aanleiding van

Wij

terugkeeren

zijn

dan

daar

ophouden

deze vraag

Voor deze vraag Tegen schijnt 1ste

ten

o-oj^a

't

al

dan

eeuwig dat

zal

ondergaan. Van-

de incarnatie

niet bedoeld, dat

zal

argumenten voor en tegen.

zijn

te pleiten

:

dat volgens de Schrift Christus

2^^

ten

hiermede

is

:

na

27, 28, dat hetzelfde subject

:

de incarnatie nooit ten einde ?

of loopt

;

Cor. 15

I

den hemel nog eens eene verandering

in

blijft,

het niet te denken

onze

Christus

de

is

zonder

is

menschelijke

t:j

Ki<px'Ar,

en waar

T'Mfj,y.Tzc,

Y.ifpx'/.V.

natuur

aannam en

natuur

tot die

behoort de onsterfelijkheid en onverdelgbaarheid. ten

dat

S'^c

in

Ps.

89 en voortdurend

de Schrift de voorstelling wordt

in

gegeven, dat de heerschappij van Christus een eeuwige ten 4de dat de Koninklijke heerschappij

zal zijn.

wordt voorgesteld

voor de

als loon

oneindige verdiensten van het Middelaarswerk.

Evenwel

voor:

pleit er

ten 1ste de uitdrukking, dat dan,

dat

in, is

wanneer

overgegeven hebben, God „alles

zal

Hij het koninkrijk

zal in allen".

zijn

Middelaarswerk eenmaal ophoudt.

het

In

aan den Vader

deze gedachte

ligt

h

dan

Wordt God

ttx-j

ttxcti,

geen andere voorstelling denkbaar. Wanneer een veldheer wordt uitgezonden

om

een oproerig volk ten onder tot

uit,

opstand gedempt

de

worpen, dan komt de Koning

op en ten

richt 2<i«

de Koning dat

de

zijn

te

is

zelf;

civiel

menschelijke

brengen, dan oefent

maar

;

heeft

alles

hij

hij

zoolang de regeering

aan den Koning onder-

dan houdt het imperium van den veldheer

bestuur weder

aannemen de mogelijkheid van weer

in.

van Christus een aangenomene

natuur

af te leggen in zich sluit, en dat

is

en

wel met

dien verstande, dat de ircarnatie niet, zooals van Ethische zijde geleerd wordt,

een absoluut

iets,

maar een

relatief iets

voor Christus zou geweest

zonde wil en dus (cessante causa cessat

effectus)

zijn,

om

der

waar de zonde ophoudt ook

de menschelijke natuur een einde zou nemen.

Tusschen deze argumenten geeft de H. een

open vraagstuk.

dat

het

Één ding

alleen

is

S.

geen beslissing

met zekerheid

te

;

het

blijft

voor ons

zeggen en wel

dit,

De toepassing van de

kruis-

verdienste, het Hoogepriesterlijk gebed, de Koninklijke strijd tegen Satan

— dat

alles dit

Heilsmiddelaarschap

eenmaal wegvalt.

neemt een einde; daarvoor

een verandering

in

de natuur

is

dan geen plaats meer.

zal

teweegbrengen,

blijft

Maar de open ook

wij er toe te gelooven, dat de vereeniging der beide naturen

eeuwig

vraag, of al is.

neigen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen