Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 330

LOGUS DÈ PECCATÖ.

ÖÖ

mensch bekleed had

met

sanctitas,

en sapientia

justitia

opheft de sapientia maar reddit stultum

alleen

dat de zonde niet

;

en zoo ook injustum en non-

;

sanctum.

moeten

Wij

De Gerefor-

onderscheiden tussehen substantie en natuur.

nl.

meerde Kerk

dat

leerde,

substantie ongedeerd bleef,

de

maar dat de natura

Onder natura

sapiens stulta, van justa injusta, van sancta poüuta werd.

van

verstaan

wij

agendi

principium

het

den mensch, dat de levensbeweging

in

tot stand brengt.

peccatum or igi n ale inquin at

Het

lichaam

Ook

o

t

t ii

—

als ziel.

m hominem,

zoowel

waar-

het lichaam. Er bestaat eene richting in de Christelijke Kerk, die deze

maar ze per excessum onwaar maakte die het peccatum originale zocht in het lichaam. Dit hing samen met de beschouwing

heid beleed,

;

uitsluitend

bijna

van het peccatum

als iets stoffelijks, dat

ook van lichaam op

mensch voor

den

ziel.

Dat

overging van vader op zoon, en zoo

ook het standpunt der Roomschen;

is

van nature geschapen met een

als

stellen

zij

tussehen vleesch

strijd

lagere

God als donum superadditum de Justitia Originalis gaf om bedwang te houden. Dezelfde voorstelling vinden wij thans in de Moderne kringen, waar men steeds spreekt van een hoogere en natuur in den mensch. De Kerk bestrijdt die meening, niet dat de toe-

stand

thans

en

waarin

geest,

vleesch

het

terug

God

in

zoo

Op

geschapen.

Roomsche Kerk is

niet

is,

dit

als

ware de mensch zoo van nature door

standpunt toch vat

men

ze niet geheel verzonken in het ascetisme.

zijn

enkelen,

er

maal pogingen

Ging het

is

men

leven,

gename

om

is

als het tastbare. dit

een

Maar onder de Gereformeerden

grofweg zeggen,

bizonder

was de zonde

niet in het

kind

bestrijding

der zonde

Gods Woord

geen alte-

Doet men al deze Gods en toont wedergeboren

echter geheel te zoeken

in

dingen, te zijn.

de peripherie van

centrum, dan wordt de heiligmaking, die volgens

De mensch,

ten onder te houden,

:

—

is

zelf kastijden

centrale genadegift, verlaagd tot het doen van aan

dingen.

is

verstaat

die in een cel

De

daarom

punt,

het lichaam ten onder te houden.

reeds

op, dan

dit

Woord

reeds

drank drinken, vasten, vegetariër worden, zich

sterken

dan

die

op

g-7.,c|

consequent, ging niet ver genoeg op

niet

is

maar wel

't

zich zelf geeselt

zit,

Gods

vleesch onaan-

om

het dier

slechts de consequentie van deze leer. a-ap^

niet

somatisch,

maar

als

't

menschelijk leven

waar gezegd wordt, dat Jezus ons vleesch, 6 waar niet staat, dat g-':\ux onze menschelijke natuur aannam. Joh. 3 d. (T''m/xx, natuur uit zondige ouders geboren menschelijke uit maar de geheele 51 waar Jezus zegt, niet dat hij zijn a-',)^ux, maar zijn menschelijk wordt. Joh. 6 leven èn in den uitwendigen èn in den eeuwigen dood geven zal. Rom.8: 1,4 naar lichaam en i.

ziel.

Cf. Joh.

1

:

14,

:

:

J

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen