Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 124

Locus DE Deo (Pars Prima).

106

dan wij ervaren

sterker

een mensch, die

bij

heeft dus deze dubbele i<waliteit

tatis

doet

ervaren,

dien

het

mensch

ander

wezen

dat

ik,

in

richt

innige

divinitatis

doen gevoelen

te

„Gij

:

zijt

besef van beoordeeld

vau mijn wezen

dat wat

door een

als

blik,

den

bij

iets,

maar

door

als

van menschen

ik

minderheid

te

heerschen,

Gij

en

uit,

over

Er

mij

gekend,

in

ons

niet alleen

om

doorgluurd en bespied

uw

maar

ik",

worden. Niet alleen

maar

of

op de knieën en een brengen

geen oogenblik

U ?" maar

ik

over

tot

aanbidding.

dwingt

ook een

volkomen

de

mij

de

sensus

rechterlijk

ik,

en

hoe

;

het

(Men houde

in

de erken-

m.ijn

een almachtig

ik,

maar

bestaan komt openbaren.

innerlijk

innerlijk bestaan niet mogelijk

bewustzijn en in dat bewustzijn de kennis, beide hoe

zij

zal

het oog, dat hier

niet alleen tot

niet alleen

is

aan mijn

zich

daar nu een oordeel over

aanwezig

„wie

:

absolute hoogheid van dat ik over mijn eigen ik

divinitatis

dat

onvergelijkelijke

worsteling

een onmiddelijk neerwerpen

gehandeld wordt van den onverdorven toestand.) En ning van

de binnenste wortel

den sensus divinitatis ook een

er gaat in

zelfs

is

tot in het

hem ook onmid-

geeft blijft

word alzoo gedwongen, om mijne

ik

erkennen.

mensch inwendig aan,

en van

te

niet verborgen,

oordeel over mij

en

2^,

geene andere conclusie dan zoo-

tot

den

grijpt

uw wezen

van

innerlijk

delijk het

En

ook

eminenter zin dan eenig

veel

in

den doordringenden

/naar

den meest volstrekten zin wordt gevonden

dus

wij

;

sensus divini-

ons die innerlijke bespieding

viiAiy^v heeft in •

De

ons indrong. hij

indringt.

De sensus

c.

hem

daar

weg komen

langs dezen

'

mensch op ons

Wij worden inwendig aangedaan niet

even.

een

naast haar

het

een

fxipouc plaats heeft,

'^k

Ook

die

van

ik

in

dat

Ie,

:

is,

tenzij er

ik zijn

moet

volgt ook langs dezen weg, dat de sensus divinitatis, normaal werkt en actueel ontwikkeld is, zijn inhoud volstrekt niet uitgesproken in de erkenning van een iets, maar volledig eerst dien

waar

ik

ben,

zoo

hij

heeft

inhoud uitput

in

wijl het oordeelt,

de belijdenis van een een bewust ik

De vraag kon

d.

rijzen, of

in

machtiger dan het eigen

ik,

mijn binnenste

dat almachtig

ik,

en dat,

ik,

is.

waardoor

mij in mijn bin-

ik

nenste voel aangegrepen en toegesproken, altoos hetzelfde was, dan wel of het

nu de eene, dan de andere macht was. Natuurlijk, op polytheïstisch terrein is die gewaarwording vervalscht daar juist gevoelde men ze als eene aangrij;

ping van onderscheidene machten.

sensus tijde

divinitatis juist het

ling

in

normalen toestand doet zich

de constantheid ontwaart van dat ons aangrijpende

belijders

die

Maar

omgekeerde verschijnsel voor,

van

van den Christus kunnen wij dat den

herstelling

sensus

divinitatis

verstoord,

maar

in

dat

nl. ik.

men

bij

den

te allen

Als gedoopten en

onszelven zien, door de herstel-

krachtens de palingenesie. Zeer zeker wordt toch, wij

behoeven

niet naar

een vreemde

te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen