Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 626

Locus DE Christo (Pars Prima).

78

Maar hoezeer dan ook de naar

maakt,

onderscheid

deze

loopen

begrip

het

dat

kracht

moet vastgehouden, dat

alle

op zekere hoogte

tot

uiteen

vijf

zóó

;

op eenzelfde wezen slaan en alzoo met

echter,

zij

slechts

tijdsorde

vijf

deze

in

het subject altoos onveranderlijk één

alle

verschillende toestanden

vijf

blijft.

Toelichting.

Deze paragraaf handelt over wat men gewoonlijk noemt de praeëxistentia toch gaven wij haar dezen titel niet, omdat hij niet juist is. Jesu Christi :

Zuiverder In

zou

titel

de praeëxistentie van het

zijn

mag overgenomen. Het

praeëxistentia Jesu Christi niet

deze zaak raken,

den bodem toe door

tot

wetende wie bedoeld

niet

Jezus of de tweede persoon

genoeg

niet

van God

niet

Men

„tijd",

daarom de

ik in Christus

De

ik dit,

de war

de Messias,

ligt hierin,

men men

dat

spreken van het voorbestaan van den Zoon van God. Dat

God

bij

is

alle

waar sprake

spreken van is

Met

het begrip

Daar de eeuwigheid de moeder zijn

„tijd" onmogelijk.

aan het begrip Lees

ik plaat-

van Christus, daar

van het voorbestaan

want

is

ware even dwaas

dit

Christus bestond naar de idéé.

:

woord

het

;

de Zoon van

niet

w.

evenals de Modernen en de school van Ritschl den

ik

tooverstaf

geloochend

bestaan

maar de zaak

blijft,

God maar de Messias

Dan is

is

weg. Immers, zeg

ik,

dan wil

dit

Dan

er

zeggen, dat de ambtelijke waardigheid heeft voorbestaan.

roemen mag

de

in

genade

;

dan toch

is

idiologisch voorbestaan (gelijk het in de

Raad Gods

den

de

de Schrift

(gelijk

is

van elk kind Gods, dat

hier niets anders bedoeld,

dan het

philosophie heet) of het voorbestaan zegt).

maar ook de hond en

mensch,

ja

idi-

het echte voor-

heeft voorbestaan,

echter ook een voorbestaan van David en Salomo,

alleen

Want doe

spreken van een voorbestaan van den Messias.

ik

dan gebruik

ologischen

in

:

Klaarheid krijgt

spreekt nooit van het voorbestaan van God.

Schrift,

Evenmin kan

a.

grootste belang

licht in

spreken van het voorbestaan van den Vader of den Heiligen Geest.

als te

m.

fout

uitmaakt.

nooit bedoeld de tweede persoon in de Drieëenheid,

dat

't

een of ander praedicaat

bij

Goddelijk wezen.

't

van

en de eeuwigheid dus nooit kan gebonden

tijd,

sen

in

is

is

denken, omdat wij zoo

het begrip van eeuwigheid gegeven.

is

van den

is

te

dat abstraheeren zuiver volbrengt.

Wij kunnen tautologie.

in

op hetgeen het

let

men

eerst, als

is

Chr. sprekend subject.

uit J.

de eerste plaats zullen wij aantoonen, waarom de gewone spreekwijze van

't

Maar

vergeet dan niet, dat niet

paard, ja alles

is

aangewezen

in

den Raad Gods. Ideëel

bestaan

Hem

ligt

van

dingen.

feitelijk

Het

is

het voorbestaan van Christus

genomen, alle

neer tot de

noodig

onderscheid

te

dit

schijn

Ik

gewone en

punt aan

twee loopen zoozeer

gelijke

lijn

met

te stellen,

't

voor-

maar

trek

lage dingen.

te stippen,

om ook

in

kunnen hooren tusschen de ideëele en ineen, dat,

op

dan Christus hoog

weet men

niet

de

de gewone prediking het reëele praeëxistentie.

juiste

termen

Deze

te bezigen,

men

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen