Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 408

LOCUS DE FOEDERE.

14

weet

men

Verraad

en

dan

ten,

instaat.

men over en weer voor

dat

ook,

ontrouw komt onder

die

Beduinen

elkanders

leven

ook bijkans

dan

nooit voor.

Waar nu de

Schrift

spreekt tot menschen, die

zulke verhoudingen

onder

en

zijn

De

met

het

verbond

tegen

een

gemeenschappelijk

en wel

verbond,

:

den

zelf,

grond om

een zich verbinden met heel

tegen

gemeenschappelijkcn

een

gevaar,

te

is,

karakteristieken trek van gesloten te

zijn

maar zoekt een vrucht van

het

vertrouwen op Gods hulp en de vastheid

verbond worden gegeven.

beloften, die ons in het

der

als

verbondsidee, gelijk die onder de geloovigen het meest heerschend

niet

zoekt zijn

verdediging

wederkeerige

voor heel het leven.

vijand,

a.

tot

verbond alzoo opvatten,

't

opgekomen, moet ook de verbondsidee naar

worden verstaan

het toenmalig spraakgebruik

persoon

is

Waaruit wordt nu de

Gods trouw geboren ? Uit het ongeloof. De voorstelling is dan deze Wanneer God Zijn belofte niet nog met eedzwering bezegelde, zou mijn geloof te zwak zijn. Ik zou dan wantrouwen En dat wantrouwen wordt nu schadeloos gemaakt, doordat God koesteren. behoefte aan zulk een nadere bevestiging van :

opzettelijk

met

Zijn eed tusschen beide komt.

man en vrouw. De vrouw wenscht iets De eenvoudige belofte is dan in den regel genoeg. Maar als nu de vrouw reden heeft den man te wantrouwen, dan vraagt ze nog eens zeer bepaald Vent, beloof je 't me nu ? En is het vertrouwen al heel weinig, dan Om dan bij 't scheiden nog eens te herinzegt ze Geef er me de hand op. neren Denk er aan, je hebt er me de hand op gegeven. men

Stelle

zich nu eens voor een

van den man.

:

:

:

Zoo geschiedt

het,

waar

het geloof aan

iemands trouw wankelt.

Daar

is

er

De mensch nu, met zijn kleingeloof, wantrouwt men 't zóó voor, alsof nu God zich schikt naar

behoefte aan nadere bezegeling.

God

gedurig.

En dan

stelt

wantrouwenden aard van het zondige hart, er als 't ware een handslag en er een eed op doet, dat Hij Zijn belofte zal nakomen. Op die manier gaat het verbond dus op in een genadige inschikkelijkheid Gods, om onze zondige natuur te hulp te komen. Doch bij die opvatting wordt er dan ook bijna nooit van het verbond, maar van een belofte gesproken. Dan pleit dien

op geeft

men op Gods blijkt

beloften.

te

hebben.

voor de godsvrucht

en

die belofte dan geen verbondssluiting onderstelt,

wel daaruit, dat men zegt voor zichzelf of voor

belofte

dat,

En dat

waar

het

Maar, heeft,

verbond

gedegradeerd

tot

al

willen

we

allerminst

zijn

kind een particuliere

nu de beteekenis, die

verkleinen,

't

verbond ook

toch moet er op gewezen,

alleen die strekking heeft, het zou

worden verkleind

een anthropomorphistische tegemoetkoming van Gods

zij

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen