Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 283

§

4.

33

Het wezen der zonde.

—

Peccatum Bucanus: Est ne peccatum aliquid positivum an privativum ? nee tarnen est conditum Deo a subsistens quiddam i. e. positivum non est privatio vitae aut est mors sicut privatio pura et simpliciter nihil nee simplex

—

tenebrae sunt privatio licet

sed est defectus seu destructio

lucis,

reï

positivae vide-

operis et ordinis divini in subjecto.

De Gereformeerden hebben

zich hiervoor beroepen

op Rom. 8

:

7,

waar de

zonde genoemd wordt ^y^^px dq Qiou. "]l%^py. nu is niet alleen een absentie van liefde, maar er is een affirmatief begrip in „wat zich tegenover mij stelt". Het l%^py^ dq &d.u onderstelt dus, dat de mensch kracht heeft om tegen God :

in te

gaan,

God

die

hij

dienen moest.

waar tegenover elkaar geplaatst worden de vruchOnder „vleesch" moet hier verstaan de ten zondig geworden mensch. Aan het de mensch, den in zondige beginselen en een pura privatio kan £>ya toegeschreven wezen der zonde worden dus Vervolgens op Gal. 5 des

:

17

die des geestes.

en

levens

geen epyx voortbrengen.

Hoe moeten

wij dit

nu verstaan ?

Er bestaat onderscheid tusschen of of 't

:

„ik

heb

ik

zeg

:

„ik

heb geen vel op mijn nagel",

mij bezeerd en daardoor een stuk vel van mijn hand gehaald"

laatste niet-hebben-van-vel

Wanneer iemand

is pijnlijk,

dan heeft

sterft,

't

maar wanneer ik carentia vitae maar ook actio

er plaats orbatio vitae;

die orbatio vitae laat staan, ontstaat er niet alleen

want de chemische krachten,

;

eerste niet.

;

die tot nu toe door de organische krachten

wer-

den ten onder gehouden, gaan zich ontwikkelen. Gedurende ons leven zijn ze aan ons organisch leven onderworpen zij zijn slechts ministraal. Sterft de mensch echter dan houdt het organische op te werken; het chemisch leven gaat nu ;

heerschen

;

het gehoorzaamt niet

eigen ubfi:^ volgen

dan

;

is

meer den

vó,ucg

van den

er niet alleen ontstentenis

maar een ïpyov affirmativum van

geest,

van

't

maar gaat

zijn

organisch leven,

chemische leven.

't

echter de analogie voor de affirmatieve werking der zonde nog niet vol-

Zoo is komen gegeven. Wij moeten hebben

het rotten aan levende

lijve.

Is dit,

zooals

bij

vele kankerlijders, aanwezig, dan zien wij dat het chemisch leven zich verzet tegen

den

uc^uoc

van

't

organische leven

;

dit laatste

poogt wel

zijn

macht

te

behouden

maar moet op den duur het onderspit delven, tenzij men het ziekelijke deel afsnijde. Vatten wij deze beelden, dan is het duidelijk, dat de zonde als zoodanig niet ligt in wat de mensch doet, maar in de richting, den stuur, dien het /A: aan den mensch geeft aan wat als levensuiting van hem uitgaat. Wij moeten dus wel onderscheiden tusschen de vires naturae in den mensch en de strekking, die hij aan deze vires

geeft.

Is

nu

heid die vires, die in

in

den mensch een zoodanig

hem

zijn,

den

vó,uo<;

r:'j

ik ingezet, dat hij

£;•:

met bewust-

doet dienen, dan wordt

zijn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen