Dictaten dogmatiek. Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi - pagina 407

§ gebruiken

De magistratu

12.

overgebleven,

gebruiken, maar niets organisatie

legde

aan

van

is

religie.

doch bij

in

deze

sua

in

ecdesiam

379

relatione.

aan de peripherie, en

liggen

zijn

volks-

de Germanen overgebleven van de oorspronkelijke

De kerk nam dus eene scheppende

positie

in

en

het volk haar eigen organisatie op, die de hoogste zelfstandigheid

erlangde.

Doordat de Romeinsche Christenen, die het Evangelie in het Noorden Westen brachten, persoonlijk en intellectueel zoo hoog stonden boven de

30.

en

ruwe Germanen, spreekt het als een hooge kaste, als eigen

vanzelf, dat de predikers clerus, als een soort

van het Christendom

wezens van hoogere orde

werden aangezien en dat dientengevolge de antithese tusschen laici en clerus De hiërarchische macht wist zich zich scherper en sterker ontwikkeld heeft. op

zulke

regeerde.

hoogte

De

te

vestigen,

kleine vorsten

dat

men wel zeggen

kan, dat de kerk feitelijk

waren volkomen afhankelijk van den bisschop.

Daar Rome het geluk had gehad

om

van

Rome

uit

een missie naar het

Noorden en Westen te organiseeren, lag het in den aard der zaak, dat bij voorkomende geschillen de bisschop van Rome als arbiter werd ingeroepen, en op deze wijze heeft de groote monarchale macht van Rome zich in het

Westen weten te vestigen. Toen nu Karel de Groote de keizerskroon ontving, lag in dat op zich nemen van die Romeinsche keizerskroon een daad van ongemeen gewicht. Door Karel tot keizer te kronen deed de bisschop van die

denkbaar

is,

tegenover

Byzantijnsche

het

Rome rijk.

de meest vijandige daad,

De

keizer te Byzantium

beweerde de rechte opvolger in de rechte linie te zijn van Caesar en Augustus. Doordat nu de bisschop van Rome, terwijl de keizer in Byzantium was, in Rome een eigen keizer ging zalven, werd er een daad verricht, waardoor het Byzantijnsche heeft

tot

de

rijk

genegeerd werd, hetgeen

latere

kerk ontstond. Dit

scheuring,

geringe mate bijgedragen

die er tusschen de Oostersche en

Westersche

was eene Entzweiung van twee geheele levensontwikkelingen,

die niet langer samengingen, aan

der

in niet

den eenen kant de Caesaropapistische mystieke

Oostersche wereld en aan den anderen kant de streng hiërarchische ont-

wikkeling, waarbij de Kerk de Overheid overheerscht, die zich in het

Noorden van Europa gevestigd

heeft

en

Westen en

door de keizerskroning van Karel

den Groote uitwendig geïncorporeerd naar buiten

trad.

De bedoeling van den bisschop van Rome was natuurlijk om in dien keizer een afhankelijken vazal te bezitten. Toen nu eenmaal de keizerskroon van de Franschen op de Germanen overging, zoodat de Duitsche keizers uit het van Habsburg de kroon droegen en de keurvorsten het recht kregen den keizer te kiezen, moest van lieverlede zich het verschijnsel voordoen, dat

geslacht

zelfs

de macht van den Duitschen keizer er op bedacht was zekere zelfstan-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen