Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 170

Locus DE Deo (Pars Prima).

i52

natuur

de menschelijke

mi]

maar

gedragen,

beiden nu,

Bij

de Drieëenheid wezen,

Welnu,

bij

de tweede persoon

den mensch en

den Christus,

bij

die compositie bestaat,

de menschelijke natuur niet

wijl daarin

ook

nu

er

is

zoodat

natuur,

ik,

het ik in

in

er een

is

de Incar-

is

Immers, was er geene compositie, dan kon Christus nooit

mogelijk.

natie

ook de menschelijke natuur

menschelijke natuur aan, en niet zeker men-

Alleen omdat

suppositum en een natura.

heeft

het suppositum, dat

nam de

de Drieëenheid, want die schehjk individu.

Christus

uit.

Hem was

bij

in

kan.

zijn

in God een ik, onderscheiden van zijne Goddelijke God het suppositum zou zijn en die natuur er door

gedragen zou worden ? Neen, dat

God

en

Dit

zijn in

God

Deo nulla compositio

In

40.

en die natuur

ik

zijne natuur.

is

en

is

God volkomen

God

identisch.

de potentie en esse

is

zijn

ik

est essentiae et esse.

dezelfde tegenstelling als die tusschen potentia en actus.

is

is

God.

blijft

wat actu

uit

de essentie

in

het aanzijn

is

Essentia

is

We

gekomen.

hebben deze tegenstelling dus hierboven reeds behandeld. [Men spreekt ook wel van het „wezen" en het

mee bedoelt men dan

„zijn"

van het geloof.

Daar-

het geloofsvcrmogen en het daadwerkelijk of dadelijk

geloof.]

Deo

In

50.

nulla compositio est generis et differentiae.

Ook deze

tegenstelling bespraken wij reeds, toen wij

van het wezen Gods.

nitie

God

sumptie en differentia"

boom

is

is

de

niet

onder een hooger genus

alle definitie is

subsumeeren.

te

defi-

sub-

„Genus en

eene logische en dialectische compositie. Bijvoorbeeld een lindecompositie van het genus

boom van andere boomen God zoodanige compositie te

bepaalde Bij

is

hadden over de

't

Wij hebben toen gezien, dat

boom

en de differentie, waardoor die

differt.

stellen

is,

gelijk

we

vroeger zagen, onmo-

gelijk.

In

60.

Deo

nulla compositio est subiectie et accidentium.

Tegenwoordig drukt men dit meer uit als de compositie van het wezen met zijne eigenschappen. De accidentia zijn dan de eigenschappen, het subiectum het wezen daarbij is tot de kennis van het wezen alleen door te dringen, :

;

indien

men de eigenschappen,

die er niet beslist

bij

hooren, abstraheert.

Bij

voorbeeld, het behoort tot het welwezen, niet tot het wezen van het huwelijk,

kinderen

hebben.

te

Daarom

accidens „kinderen hebben". dat

het

iets

Door deze

anders

antithese

spreekt vanzelf,

is

is,

dat

isoleere

Op

God Goi

komt men dan

ongeoorloofd.

men

het subiectum „huwelijk" van het

deze zelfde wijze nu wilde men ook beweren,

tot

is,

en dat Hij

is

de compositie.

heilig,

Maar

barmhartig enz. dit te

doen, het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen