Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 682

Locus DE Christo (Pars Prima).

134

dat

de

B-iix

dat

zoo,

(p^G-ig

twee naturen

er

communicatie

aan, niet omgekeerd. Het is niet i<wamen en zich vermengden door de

xvB-pr^oTnv^

ell<ander

bij

idiomatum (de grondfout der Lutlierschen)

maar zoo, dat de

natuur de geschiktheid had de menscheiijke natuur aan te nemen,

Goddelijke niet

nam de

bezat,

de menscheiijke natuur

om

de Goddelijke natuur aan

nemen.

te

Vandaar

leerde de Geref. Kerk altoos, dat de menscheiijke natuur passief, de Goddelijke

natuur alleen actief hierbij geweest

Wanneer

dus

er

de

in

alleen als subject identisch historie

is.

paragraaf is

dat Jezus uitspreekt, dat Hij niet

staat,

met het subject

dat in Israëls schepping en

den Messias profeteerde, maar ook dat dat

zeggen,

dat Jezus zich bewust

was

met een

eeuwigheid

tot

dit

het Goddelijk subject te zijn, dat eo ipso

eeuwig de Goddelijke natuur bezeten had en eeuwigheid

zijn subject identisch is

de Goddelijke natuur op oorspronkelijke wijze bezit, dan wil

subject,

de

bezittende,

van

dat, die Goddelijke natuur

menscheiijke

had aange-

natuur

nomen. Wij hebben altoos

kiezen tusschen Petrus en Cajaphas

te

—

;

een derde

is niet

En Petrus èn Cajaphas Petrus toen hij beleed Gij zijt de Christus, de Zone Gods Cajaphas toen hij zeide Nu hebt gij zijne Godslastering gehoord waren het hierover eens, dat Christus gepretendeerd had de Goddelijke natuur te bezitten. (Men zegt wel eens, dat al zulke sterke uitspraken alleen in mogelijk.

:

:

;

—

het Evangelie van Johannes voorkomen, dat

kens

en

taal

een gereproduceerd Evangelie

stijl

gevonden worden. Daarom hebben tici

— altoos volgens die heeren —

genomen en wel

uit

is

en dat

zij

niet in

wij de tegenstelling hier juist uit de

de belijdenis der discipelen en der

blij-

de Synoptici

Synop-

bitterste vijanden.

En nu zien wij dat Petrus, sprekende namens de discipelen, en Cajaphas namens het Sanhedrin niet twijfelen over deze waarheid dat Jezus zich in zijn bewustzijn der Goddelijke natuur deelachtig wist en niet schroomde dit zelf uit te spreken en de belijdenis ervan te accepteeren). Immers de uitdrukking „Zone Gods" is blijkens de profetie van het O. T. niet in den algemeenen zin bedoeld van „kinderen Gods", maar drukt notione specialissima de geheel eenige betrekking tusschen den Vader en den Zoon uit. Wij zouden dit niet weten, indien niet juist dit de reden ware geweest, waarom Christus door Cajaphas en de Schriftgeleerden als Godslasteraar veroordeeld werd. zin bedoeld, ring,

want

genoemd

;

generatie,

kon in

en

wat

geen oorzaak wezen

dit

het „]2

O.

T.

worden "

van

het wezen betreft,

het organisch verband.

tot

alle Israëlieten

drukt

in

't

In

den algemeenen

de beschuldiging van Godslaste-

wel „kinderen des Heeren"

Hebreeuwsch

niet alleen uit

maar ook de overeenstemming

in qualiteit

de en

Al de inwoners van een stad of land heeten de \^3 van

dat land of die stad.

Het begrip van Godslastering kan alleen daar zich voordoen, waar men be-

weerde God

Zoo

ligt

zelf te zijn.

in het

verhoor van Cajaphas de

stellige

aanduiding, dat wij hier te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen