Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 734

Locus DE Christo (Pars Secunda).

32

zoo

ding rust op het raadsbesluit Gods en

alle

voortkomt.

Gelijk

men nu

waar het boven den grond komt,

is,

zoo kan men ook

Om

nu verwarring

zijn zijn

of dat een

boom

pas

de Middelaar begint

niet zeggen, dat

behoort ook

zijn esse

dat raadsbesluit opklimt en

uit

nooit kan zeggen, dat het begin van een huis daar

de conceptie

men

Men moet

gezocht

in

n.1.

zor-

het mysterie der Drieëenheid niet breekt; dat

men daar niet aan tornt of raakt. Onze Vaderen, op het voetspoor ging

tot

voorkomen, heeft men onderscheid gemaakt tusschen

te

de Christologie, dat

in

—

het raadsbesluit Gods.

in

het terminative en inchoative in de constitutio Mediatoris.

gen

den stam begint,

bij

bij

der oude Kerk, hebben daartegen beveili-

de onderscheiding tusschen opera immanentia en

transeuntia

Trinitatis.

moet ook

Dit

ken werken dus niet die

Zoon

Beleden moet, dat

alle

van den Vader, den Zoon en den H. Geest

drie

actief

in

de incarnatie werkende

exclusief toekomt,

de passieve

is

En

zijn.

haarfijn

getrokken

men deze

lijnen niet

eigen werking deed

zijn

weet weer

te

Keurig

geven.

;

carnem.

in

de constitutio

de Vader, die den Zoon geeft in

de

iTria-y.lxTcc,

^d^

c

t'z-j

en de Zoon,

Terwijl de Zoon, die als tweede Persoon evenals de

Vader en de H. Geest active werkt, passive onderging, dat en passive onderging, dat Hij zich door den H. Geest

iJ63-yj

—

zelf.

onze Vaders namen deze onder-

;

de H. Geest die den Zoon doet ontvangen

;

assumpsit

qui

lijnen

zoo onderscheiden, dat elk der drie Personen

dit

Mediatoris "XCzv

als

niet,

Nu moet

de

ligt; Hij alleen

van de vroegere Kerkvaders en men verdient den naam van

over

scheiding

Theoloog

hier

zijn

wat den

het eenige,

de incarnatie

actlo, die in

onderging de incarnatie van den Vader, den H. Geest en zich en

uitgaande wer-

dat de incarnatie

;

een daad van den Zoon alleen, maar van Vader Zoon en H. Geest,

is

alle

hier streng volgehouden.

zijn

Hij ixi tc'j YlxTplc liet

ontvangen

in

Maria's schoot.

Daarom wordt gezegd, omdat

eerst besloot,

Wat zoo

—

feit,

Zoon

de oude Christelijke Kerk

te

onderscheiden van

-Kcv'^mx.

omdat

hierin terminative verkeerde,

de incarnatie

tot

dit

dit

haar terminus of einde bracht.

nu de effeda betreft van deze unio naturarum

heeft

wel

dat de

dit eerst

Ksivwvï'x of

una persona

in

uitgedrukt met

fxiTÓyr;/^,

Christi,

communicatio

unio naturarum doelt op het

dat het subject van den tweeden Persoon, in bezit van de goddelijke na-

tuur en wel concreet, de menschelijke natuur abstract aannam. Meró/^y; of

communicatio duidt op het gevolg daarvan, waardoor een mede-

deeling plaats had van de eene natuur aan de andere of van het subject aan

de naturen.

Om

dit

wel

te verstaan,

moet men de onderscheiding tusschen het in 't oog vatten.

relatieve,

concrete en abstracte van deze naturen wel

De

goddelijke

natuur

in

abstracto

Vader, Zoon en H. Geest gemeen te

zeggen

—

zijn

is.

Vader-God-natuur

;

is

de

goddelijke

natuur gelijk

Concreet bezit de Vader alleen

de Zoon alleen

zijn

zij

aan

— om zoo

Zoon-God-natuur en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen