Dictaten dogmatiek. Locus de Salute, Ecclesia, Sacramentis - pagina 683

CaputIV. Geschiedenis van het dogma van het Sacr. §2. Augusünus. 209

Wat

nu de verhouding tusschen het element en de gratia sacramenti

betreft,

zoo heeft Augustinus met groote kracht het denkbeeld van het signum ontwikkeld. de Doctr.

Bij alles, zegt hij in

Signum

et res.

quod

est

moet worden onderscheiden tusschen signum quod significatum est. Het sacrament is

Christ.,

significat, res

signum, dat een bepaalde gedachte

ons opwekt; de gedachte

bij

zelf is res sacra-

menti. Daaruit volgt, dat Augustinus niet kan leeren een reëele inhaerentie van

de res dat

res sacramenti

denken doet.

aan

er

De

het signum.

in

Er

is

is in

God, het sacrament het

(pyuvóixivov,

dus transcendentie van de gratie boven het

sacrament, en niet immanentie. „Aqua exhibens forinsecus sacramentum gratiae

operans intrinsecus beneficium gratiae" (Ep. 98, Cap. 2); en elders:

et Spiritus

„Sacerdos dat signum, Spiritus dat gratiam."

van de wijze, waarop de Heilige Geest de gratia

bespreken

het

Bij

komt Augustinus op den

sacramenti terug. Hij zegt, dat de Heilige Geest de

finis

gratia sacramenti niet geeft op zichzelf,

sacrament

de Heilige Geest moet gedacht en gaande

maar

dus alleen mogelijk, waar sancti

is

hem, die

in

als

inwonende

in

communione sanctorum. Het

in

nu ook uiteen, hoe

Hij zet

zijn.

het

Corpus Mysticum

God aan

de vraag, of

tot

:

Ongetwijfeld

is

God

heeft voor zijn

Het sacrament

er zelf boven.

mensch

!

is

wel gebonden aan den

is.

gaan daarom

Hiermede

Maar

gebonden, antwoordt

genadewerk bepalingen gemaakt, maar

dus niet absoluut noodig

regel,

door

verkregen, maar niet wordt gezocht, daar

verkorene

is

hier

het sacrament

ook buiten het sacrament om diezelfde genade kan bewijzen. En

hij

Christi,

lichaam van Christus wordt ingebracht.

in het

Nu komt Augustinus ook of

geeft,

God

is dit

gesteld.

tot zaligheid.

staat

Maar de

Waar het sacrament kan

een bewijs, dat zoo iemand geen uit-

kinderen, en verafwonende menschen, die ongedoopt sterven,

niet verloren.

glijdt

Augustinus evenwel ongemerkt den verkeerden

weg

op. Hij stelt

werd door den doop de wedergeboorte gewerkt, en de getoebedeeld. De doopsgenade wordt niet genoeg door hem gepreciseerd.

het eenigszins voor, als

nade

zelf

Hij vergeet, dat

de doop de wedergeboorte onderstelt.

requisiet des geloofs. als later

Maar

Nu

den kinderdoop geraakte

eischt hij in

hij

beslist het prae-

gelijke moeilijkheid,

sommige Gereformeerden tegenover de Anabaptisten. Want bij de kinderen,

meende

hij,

kon van geloof geen sprake

bet in cogitatione, non

tum

bij

ei

zijn.

„Parvulus, qui

etsi

fidem

nondum ha-

tamen obicem contrariae cogitationis opponit, sacramen-

Door dezen misstap werd hij oorRoomsche kerk nog verder afweek, dan hij zelf. Parvulus non habet cogitatione! Goed! Maar de antithese had moeten zijn: sed potest habere

salubriter participat (Epist. 98, Cap. 9).

zaak, dat de

fidem

in

in potentia. in

Als

hij

zegt, dat het kind

geen verkeerde cogitatio

heeft, leidt hij

ons

in

de verkeerde anthropologie der pura naturalia. Het kind wordt neutraal, noch goed,

noch kwaad. Het sacrament

verliest alle geestelijk karakter,

wordt opus operatum.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen