Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 136

Locus DE Deo (Pars Prima).

118

werd hem

den nacht,

in

in

eene ver afgelegen grot, het misoffer opgedragen,

onder de grootste gruwelen. En

dan

niet

bij

het

kunst,

al

die

zelve,

altemaal uitvloeisels van

etc.

met ernstigen en heiligen toorn tegen die zonde

hare vormen van slangenbezwering, doodenvraging

al

dan tegen beeldendienst en alle

volken

zoodanig

als

men Satan vereerde en als zijn god aanbad. gaat Gods gramschap schrikkelijk in, gelijk blijkt

die verschijnselen

de Schrift

uit

nu die vorm van duivelscw//e

is

de guichelarij, de toovenarij

lotspel,

datzelfde diabolisme, waarbij

Tegen

al

uitzondering aangetroffen, toch zijn de fortuinaanbidding, de zwarte

En immers, dat moet ook

afgoderij.

in

nog sterker

ingaat,

etc.

want

wel,

bij

ze geïnspireerd door booze geesten en staat ze dus in verband

is

met het diabolisme. Hoezeer echter het diabolisme uitloopt op den

duivel, bij

Satan rust het

Altoos weer gaat het egoïsme er zich in mengen. Begint de mensch ook ey^B-px

-TTpic;

rov B-zóv zijn eeredienst op Satan over te brengen,

eene nabootsing, eene parallel van de incarnatio Christi! Dat

met

eindigt

hij

de

is

niet.

al uit

van

finale

de diabolistische richting, en daarna de finale van het heek pogram der zonde.

En „En

het

2:4:

zichzelven

zal

maken boven

groot

„Die zich tegenstelt en verheft boven

God geëerd

zitten,

welke ons de Heilige Schrift teekent,

die finale,

koning

die

2 Thess. als

is

wordt,

zichzelven

eerst in

dat

hij

in

dat

hij

God

is";

:

36: in

wat God genaamd

den tempel Gods

alzoo,

vertoonende,

11

God"; voorts

allen al

Dan.

God

een

als

of

zal

en eindelijk het breedst

in

Openb. 13 en volgende hoofdstukken.

Een en ander

breed besproken

is

thuis hoort. Hier herinneren

den

iiihq

Tr,q a.Tr'siAilxq

In dat zelf

God

baring teekent

Ook

mensch.

in in

den

wezen,

locus

hoe het

en den

Daniël

de

uiterste

mensch

nu,

is

xv^p^jiTCoq r?,q kiJixprixc.

een

als

gelijk

dier,

symbool van den

Augustus

de Eschatologie

niet is,

God

van haar program.

Rome.

dat de zonde

punt waarop de zonde niet verder meer kan, als

in

kon aange-

toch dringt natuurlijk door zoover ze kan. En

stelt,

en

Gelijk Nietzsche zeide: „Der alte Gott slot

in

niet

dezen uitersten vorm van het diabolisme

het

zichzelf

wat

is

genomen

doen aanbidden,

thuis,

De zonde

Openmaar een

pointe, het uiterste der zonde, v/at de

beestenvorm

de

zal zijn beeld

de Deo hoort in

in détails

wat Paulus profeteerend zeide van

het „beest uit den afgrond", dat

hare voleinding vindt. het

de Eschatologie, waar het

bij

alleen aan

willen zijn zit de

mensch. Dat „beest" In

we

is

dit,

dat

voor zich eischt wat Gode toekomt.

ist

tot."

Daarmede

is

de zonde aan het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen