Dictaten dogmatiek. Locus de Providentia, Peccato, Foedere, Christo - pagina 767

;

Caput mondig

onmondig,

of

ben van

De Mediatoris Statibus.

IV.

vrij

tot

de hoogst aangeslagenen, of

of ik een overheidspersoon ben of

Nu

worden

allen, die

noemt men

dat

;

den status

zijn substantie niet

hij

;

die daarover beschikken kan

dat

er zelf niets

hij

besluit teekent,

van

om

jaar heeft, vraagt

uit ;

;

kan

ik

ben gedoctoreerd

modi, die onderscheid bren-

dit buiten bijv.

zoo iemand

om

zijn

geschieden, zoo-

een Duitscher, die kinderen van zijn,

deze

in

Vandaar dat het mogelijk

is

in

„aan

5

zij

God

er niets

zet

van

hem, ge-

den staat van rechtvaardigheid over

overgangen echter wel merkbaar

den staat van gevangene overgaat

4,

zoodra de koning het

ook die kinderen Nederlanders geworden, hoewel medeweten,

of

den anderen door iemand,

in

genaturaliseerd te worden, dan

heel buiten zijn eigen toedoen en

zijn.

Maar hierdoor verandert de persoon

Wanneer

;

de volksvertegenwoordi-

weten. Evenzoo met den goddelooze, die gerechtvaardigd wordt;

(Soms

65

een peregrinus kan civis gemaakt

den eenen staat over

zelfs

voelt.

ik tot

hebben, en dus van één status generis

civis

naturaliseeren.

gaat

— of

allerlei status

overgang van status mogelijk

er

is

onderdaan

— ziedaar

ging of tot het volk zelf behoor,

gen tusschen

Het begrip „Status".

1.

of gevangen, eerloos of eerzaam, i<eizer of niet; of ik

behoor

adel, of ik

§

dien van

;

bijv.

wanneer men

uit

vrije.)

zijn staat te twijfelen",

omdat het bepalen van

onzen staat buiten ons om door een ander geschiedt, en dus een zaak van het geloof is. den persoon van Christus nu moet men deze beide soorten wel onder-

Bij

Meest spreekt men

scheiden.

altationis (of gelijk

bij

Christus van een status exinanitionis en ex-

de Lutherschen, status humilis

et gloriosa).

Gelden deze status nu alleen de menschelijke of ook de goddelijke natuur?

De Lutherschen zeggen toegekend. lijke

:

alleen de menschelijke

geschil kan noch aan de Lutherschen

In dit

De Lutherschen zagen

zeer goed

in,

wij

;

:

beide.

nog aan de Gereformeerden

gelijk

dat dehumiliatio alleende mensche-

natuur en niet de goddelijke natuur kon raken

;

de Gereformeerden anderzijds

in de menschwording zelf. En hiermede komen wij op het stokpaardje der Ethischen als zou de menschwording op zich zelf geen humiliatio voor den Zoon van God geweest zijn alleen het aannemen der verzwakte menschelijke natuur. Zagen wij reeds in een voorgaande observatie hoe het Pantheïsme zich toont

voelden terecht, dat de humiliatio

in

vermenging van

de

Werk

ingeschoven ook

met proces (Ebrard

Christi in seiner consecutieven Entfaltung;

geschiedenis van wij het Is

status

ligt

er

mensch,

:

II

p.

184 spreekt van

„die Evangelische Geschichte des Lebens Jesu") hier

Pantheïsme op een andere

lijn

op

't

Das

zoo maakt men er een levens-

komen

spoor.

geen absolute grens tusschen Schepper en schepsel, tusschen

dan heeft men het volle pantheïsme. Welnu, de

God en

mensch Zoon van God geen vernedering, maar eene „Lebensentfaltung" was, neemt die grenzen weg en stuurt in Pantheïstische richting.

te

worden

voor

den

stelling, dat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen