Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 154

Locus DE Deo (Pars Prima.)

136

moesten voeden, opdat ze zoo die particulae lucis stelde een eigen

tot

wezen

De

Dei.

Pelagiaan, aan den anderen kant,

Maar, en

den mensch.

in

Immers,

de volkomenheid zouden geraken.

waren particulae

dit

was de

primordiale fout

van het Pelagianisme, het stelde het wezen in den mensch individueel en als eiusdem generis als het wezen Gods. De Pelagiaan zegt: Er zijn wezens; dat is

komen nu

het genus; en daaronder

als species

Gods wezen en

voor:

's

men-

schen wezen. Al zijn die twee ook onderscheiden in eigenschappen, toch zijn ze éen in de generieke lijn van het wezen. Daardoor ontstaat er gelijksoortigheid, zoodat

God maar

éen persoon

is

Inderdaad, het

en slechts éen wil bezit.

men maar scherp doordenkt, te verklaren uit deze éene gedachte Wij zijn met God eiusdem generis (wat het wezen betreft namelijk, niet als mensch gelijk God, niet God zelf); uit het subsumeeren beide van het wezen Gods en het wezen des menschen als species onder het

gansche Pelagianisme

indien

is,

:

eene genus wezen,

gansch deze dwaalleer opgekomen.

is

Daarom handhaajt tegenover waarheid

dit

Pelagianisme het pantheïsme

mogen spreken van eiusdem

niet

wezenheid

tweeërlei

2i\?,

is

En

generis.

het onderscheid tusschen die

hierin gelegen, dat de eene

wezenheid

het absolute

is

Wezen, en de andere niet dan het relatieve wezen. Die tweeërlei wezenheden postuleeren elkander over en weer.

Wezen Heilige

in

Schrift

generiek

begrip

het

aanzijn

deze

zaak

omdat

tweeërlei

het

reert, uit zich

is

het

als

luut,

als

niet

postuleeren

beurt als

het

met

den

vallen

maar de

Schrift ons leert, dat

absoluut

en

in

En zoo ook genomen wordt alle

den mensch juist is

het

als in

hierin

wezen

relatief is

eerst

waarbij dan

dan waarlijk abso-

zichzelf bestaande, neen,

andere wezenheden.

Wezen, want dan ontbreekt

Wezen, waarvan uitdrukken

Pelagiaan

God; m.

;

dat het gene-

bestaat,

Is

maar

het dat niet, dan

En op hare

er iets aan.

wederkeerig de relatieve wezenheden het absolute Wezen, zij

:

Het relatieve wezen

hare wezenheid ontvangen.

a.

Het absolute

zeggen,

God en mensch,

namelijk

was een

is,

zijn,

postuleert dus het absolute als de verklaring van zichzelf.

weg zóo

er

en de mensch beiden daaronder

beiden vader

de grond en oorzaak van

het niet het absolute

God

namelijk het absolute en het relatieve, en dat nu

voortbrengt.

maar

zóo mag verstaan, alsof

zij

God

in

en dat nu

immers het absolute vaderschap

voorts

ook

vaderschap

vaderschap

het begrip van Vader, dat in de

evenals

roept;

uitdrukt, niet

van vader,

vielen als species, er

Het absolute

openbaart juist daarin zijne absolute wezenheid, dat het andere

toch

wezenheden

mom^nivdin

dat wij onderscheid moeten maken tusschen tweeërlei wezenheid en

dit,

dat

er

Is

het

genus

gegeven

is

zelf.

is

Men

kan

men dus

kortniet

een genus en dat daaronder

neen, maar het generale begrip

w. er

Dit kan

is

een absoluut begrip,

geene coördinatie, maar subsumptle.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen