Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 172

Locus DE Deo (Pars Prima).

154

eindige hoegrootheden

ontstaan

derhalve

;

maar daar kan nooit

;

iets

anders dan wat eindig

het stellen van eene compositie in

is

God

Schrift, die leert, dat

oneindig

God

in strijd

is uit

met de

is.

nog behandeld te worden, hoewel het niet causaal verband staat. Ook onze vaderen hebben dit punt altoos hier behandeld. Het is namelijk de vraag, of God, als Hij dan geene compositie is, toch eene compositie met iets anders kan aan[Een

punt

enkel

dient

hierbij

met de compositie

rechtstreeks

in

simplex zijnde, venire in compositionem cum composito ? aan de orde gekomen in den geheelen strijd van de kerk tegen het Eutychianisme en evenzoo tegen het Nestorianisme, toen het namelijk de vraag gold, of Christus eene compositie i's van God met de menschelijke natuur. Die zaak is daarom van zoo hoog belang, omdat, wanneer ik A met B componeer, A + B semper maius est quam A. Neem ik dus aan, dat ik eene gaan.

Kan God, hoewel

Deze kwestie

is

heb van God met de menschelijke natuur, nl. in Christus, dan is Godmenschelijke natuur in Christus meer en hooger dan de Goddelijke natuur in God. Dat is juist de dwaling, waarin in de vorige eeuw de Hernhutters verloopen zijn. En het is de gronddwaling van heel hunne afwijking. Onze vaderen, die toen nog goede theologen waren, hebben in tractaat na tractaat daartegen gestreden en deze Christolatrie weerstaan. In onze tijd, vooral door de Schellingiaansche philosophie, is diezelfde Christolatrie weer principieel opgevat door de ethischen, die nu natuurlijk de Godmenschelijke natuur van den Christus logisch boven de Goddelijke natuur moeten plaatsen. Doch dit gansche stuk is behandeld in den locus de Christo. Ik wees er hier alleen op, wijl ook hier wederom de wortel in den locus de Deo is te zoeken.] compositie die

B.

In

oLSe/xlx

1

Joh.

in

;

1

:

5 lezen wij on

Joh. 4

1

aXri^tvoq ^ihq

k<xc

8,

:

^oj/;

on

h

B-eog

(p(bt;

ka-rlv y.xl a-Ksrlx

3-eèc c^-yxTYj ïa-rvj

b

Dczc

«!Ój!/;o<;.

en

in Joh.

drie uitspraken

5

ïv y.urh}

20

:

:

oLk

ea-rtv

oIt'oc ïrrnv

van den apostel Johannes

hebben eene zelfde strekking ten opzichte van de non-compositio, sed simpliDei.

citas

omdat wijst

maar denis

echter f^c.

van

eigenschap,

(fw

De

„licht';

plaats

eerste

uit,

dat

Daarom

het

een

't

Hollandsch niet zoo precies nauwkeurig,

als substantive gebruikt wordt.

substantief

is,

rust.

immers,

„Licht" toch

God, neen, maar God

iets in

geïdentifieerd.

in

En

natuurlijk,

datzelfde

is

komt

God

heilig etc.

is,

maar dan

in

hier niet

zelf licht, Hij

van

karakter

hare qualiteit geldt voor alle „eigenschappen" Gods. dat

er staat

Het Grieksch niet ft^retvót;,

deze uitspraak een der fondamenten, waarop de

is

de simplicitas Dei als

is

zoowel adiective

dien zin, dat Hij

We is

voor

als

belij-

eene

wordt dus met de essentie en

kunnen wel zeggen,

de Heilige, het heilige

absoluten zin. Hij is geen Wezen met het attribuut bijv. van recht, neen, maar wie het recht aanrandt, die randt God zelven aan. Hetzelfde zien wij in 1 8, waar God niet heet sf.yx-Trw of ipiy^cc, maar waar van Hem gezegd Joh. 4

in

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen