Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 201

§

verzaakt zijne roeping en boet

volgt,

de „natuur"

vrij,

De nominibus

6.

De

mensch

adel als

zijn

ook zoo doodend voor

doen

anders

niets

en

geestesleven

De

in.

„geest"

is

Vandaar, dat aan de natuur het

naar buiten treden.

begrip van de natuurwet onafscheidelijk verbonden ralistische school

183

gebonden.

is

moeten

energieën

Dei.

Daarom werkt de

is.

natu-

geestesontwikkeling, wijl

dan den aard van de natuur toepassen op het

kan,

natuurwetenschappen indragen

der

karakter

het

alle vrije

in

zij

vrije

de

vrije

wetenschappen. Het begrip „natuur" moet ten slotte ook w.

d.

de geheele kosmos

z.

met noodzakelijkheid en wetten. wij

niet iets aparts,

als

éen

machtig

ons absoluut worden genomen,

Als wij spreken van de natuur, dan bedoelen

maar dan wordt al het bestaande en geschapene opgevat Zelfs als wij van den regen, den wind en de

organisme.

spreken als van „natuur", of ook, de stad uitgaande, „de

dingen

elementaire

bij

een organisme, met vaste energieën en Potenzen,

is

natuur gaan bewonderen", dan ondergaat het begrip wel eene kleine wijziging,

maar de grondgedachte handen gemaakt geschapen

is,

hebben

vromen

kan

zin

wat met een eigen noodzakelijk leven

datgene

en

voor den kosmos

gelijk dit geldt

Zwingli heeft eens verklaard in

de tegenstelling tusschen wat menschen-

toch

blijft

men de

als geheel.

„Natura pie Deus, Deus pie natura

:

God noemen.

natuur

De

natuur

dici potest",

is

dan

al

het

bestaande, als een organisme, waarin eene aandrijvende en bezielende energie.

En inzooverre nu God immanent

in

is

zijne schepping,

kan men het gezegde

van Zwingli goedkeuren, ofschoon het toch altoos gewaagd

Zoo verstaan ons nu

te

wij dus „natuur"

denken,

als er

sprake

God den Heere

wordt op

van is

al

van de

Immers,

natuur, dat aliquid nascitur, (póerxi

alle

roü 3-eoi?

wij

Immers, hierbij

een begrip toegepast, dat oogenschijnlijk alleen op

das Werdende kan worden overgebracht. van

(pCutc;

blijft.

Maar wat hebben

het geschapene.

ti,

juist dit is

iets

de eigenaardigheid

voortgebracht wordt.

Bij

bewegen wij ons derhalve op het gebied van het worden, niet van En God de Heere is geen worden, maar het absolute zijn "ws 7^''r\H

„natuur" het zijn.

:

men

concludeeren, kan het begrip van „natuur" niet

op God worden overgebracht.

(Wij laten voor het oogenblik de eeuwige gene-

Derhalve, zoo zou

^^''p'ii-

ratie

des

Immers, plaats

wordt.

Zoons rusten

bij

God

onderstelt

Zoo

bij

is

;

dit

punt komt

elke

andere

tpï^o-t^

alle

maar

de driepersoonlijkheid ter sprake.)

niet

actu.

stellen.

zij

En

in

de tweede

teweeggebracht

Zoo zou men ook achter

of

vóór

Wij hebben hier dus hetzelfde als

andere anthropomorphistische uitdrukkingen. Ur~<p6<Ti^,

ook

eene macht, waardoor

het kind, dat nascitur e patre.

God een anderen vadergod moeten bij

bij

er niets in potentie, of het is er

God

is

er geenefïjü-ic,

eene afgeleide natuur, maar eene Urnatur.

En waar nu

Bij

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen