Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 628

Locus DE Deo (Pars Altera).

194

benaming van

Die

Eeuwige Wezen,

Z^xcrroc,

zelfde

't

als

]v\v,

bij

eene benaming voor het

wordt door engelen.

die voornamelijk gebezigd

king van „Allerhoogste" komt juist

is

hen voor.

In

Lukas

1

:

Die uitdruk-

we

32 vinden

waar weer een engel spreekt, zij het dan ook een gevallen engel, komen die woorden weer voor. Daardoor wordt het tevens duidelijk dat de bezetene die woorden niet sprak, maar blijkt het dat we te doen hebben met een uitroep uit de engelenwereld. ook gebezigd

die

Luk. 4

In

Al

tot Maria,

41 en Luk, 8

:

en ook

28 vinden

:

daemonische uitspraken

die

hier,

ook diezelfde uitroepen.

wij

hebben

verband bijzondere beteeke-

in dit

want

nis,

uitsluitend

geen der discipelen

terwijl

de Heere

terwijl

2.

Hem

spreken

Zij

10.

bij

menschen de

Hem zoo toespreken. Voegen we nu saam die

als

als

dit ooit doet,

en hen daarom zalig spreekt,

is,

toe

rdü

uil

(dioü

zoo maar, tout

cru,

en

Zone Gods daemonen bestraft

belijdenis uitlokt dat Hij de

nemen we waar

dat Hij de

zij

aan de engelenwereld eigen Jezus

zijne discipelen en

bij

bijvoeging ven

opmerkelijke

dIoc to~j ö-^Io-to-j

van de daemonen, dan gevoelen

zijne bestraffing

we, dat die toespraken van de daemonen geheel geïsoleerd staan

we nu dan

bedenken, dat hier eene uitspraak het

blijkt

immers,

bekend stond als Eindelijk

:

die

het uitlokken van die belijdenis door den Heere

is,

;

en wanneer

rechtstreeks uit de geestenwereld,

is,

dat in de geestenwereld dit subiect van den Christus

toü 0coS.

vloc

Die naam van

roü (dtoü geeft Jezus zichzelven.

olig

Nemen we de overbekende plaats Joh. 3 16 waar de Heere van zichzelven spreekt en zegt dat God zijn ühv (xovoyivf, ïSuixev daar proclameert Hij zich :

in

den meest absoluten

spreekt

ons

zin

door ólehiivoeging

van den Vader

niet

zoo absoluut mogelijk lezen

TTxrpbc etc, Heere

de

en

we

Vragen

er

ons

het

in

we

tot

den

-jlog

rsü Trxrpig.

daar TcSró

ïcrni'

roü

rz ^iX-rjfxx

zich

daarna

zelf

weer

als

-mc

i

nu, als hoedanig die absolute isoleering van dat

we

Joh. 6:

40

de hemelen, niet van onzen Vader, maar Tré/x-^xvróc

fx.t

dus sprake van een eigen, op zichzelfstaand Vaderschap;

introduceert

dan herhalen

is,

is

in

hier

algemeen

de opmerking, die vroeger reeds

is

de uitdrukking van uhi en üo^iTh. en

c

zonder

meer.

uüc te verstaan

gemaakt, dat riY.'jx

bij

wel voor-

maar dat de naam „Zoon van God" kieschheidshalve aan de geloovigen wordt toegekend. In de oudste oorkonden der Openbaring worden de benamingen „zonen en dochteren Gods" wel op de menschen toegepast.

komt

in

't

meervoud,

niet

Zie

bijv.

Ex. 4

het geheele volk

;

:

22 ; daar komt de

uitdrukking n'33 voor als toegepast op

en zoo wordt ook gebezigd de uitdrukking „Gij zult Mij tot

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen