Dictaten dogmatiek. Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi - pagina 349

De magistratu tamquam

§11. zijn

land

zijn

persoon

als

geestelijkheid

op

autonoom en eigenmachtig, met voorbijzien van

geheel

regeerde,

ping van het Edict van Nantes

vormden, het land uitgejaagd.

Waar men nu de

hij

in

Dit

de Roomsche kerk en heeft

het valsche standpunt, waartoe

is

de herroe-

men komt.

uitdrukking der Schrift, dienaresse Gods, op den voorgrond

want vraagt men aan eenen koning, wat

afgesneden,

antwoorden

:

koning allereerst

een onderdaan en dienaar Gods

ben

ik

meer

niet

worpenheid en gebondenheid, en

mag.

Men

is tot

dan moet

?

dan verschijnt de den glans

in

onderdanigheid, onder-

niet iets naar eigen wil

van iemand, die

tegenover

heeft

zijt gij ;

eenen glans van majesteit, maar

in

van eenen dienaar, servus, van een, die verplicht kan

hij bij

1685 de Gereformeerden, die de ware kerk

wordt aan deze extravaganties van koninklijke macht op eenmaal de

schuift,

hij

het voor de keri< en voor de

hij

manieren opnam, en wel voor wat naar zijne opvatting de

alle

Daarom steunde

ware kerk was.

pas

maar dat

Gods,

dienaar

321

ministro Dei.

doen

begrip van droit divin vooral in den

dit

gedachtenloop van de Renaissance de stelling overgeplaatst, die ook door de Reformatoren

is

overgenomen,

welke

men

boeken onder den Locus de Magistratu

in

vindt,

de meeste Dogmatische handn.1.

principes propter populum,

non populus propter principem, en ook nu nog behoeven we geen enkel oogente aarzelen die uitspraak te onderteekenen, althans niet wat hare nega-

blik

tieve elocutie betreft

want

sluit

zij

:

non populus propter principem. Daarentegen de positieve terrein niet zoo worden overgenomen,

mag door ons op Gereformeerd

enunciatie

de formule „dienares Gods"

princeps propter

Deum

populi ergo. Niet

de princeps propter populum en

stellig niet

en het

is

Men kan

men

zegt

princeps

gedachte,

dat

een vorst wel

zulk

te

dan

in

stellen,

dat

de dagen der Reformatie velen

revolutionnaire denkbeelden onder

wel zeggen, non populus propter principem, maar

men

vanzelf

voet

aan de

om

welks wil die vorst bestaat, wanneer het meent kunnen missen, het recht heeft een eind te maken aan

De causa movens voor

de vorstelijke regeering. ligt

in

om

populum, dan geeft

propter

volk

het

kunnen luiden

door die wat gevaarlijke, bedenkelijke

Gereformeerde uitspraak, dat

het volk te brengen.

het

mogen we op den voorgrond is

der beste schrijvers hebben meegewerkt

Wel zou

uit.

den populus, en

propter

in

goed zonder princeps kan doen.

ligt

het optreden

van den princeps

de gedachte, dat het volk het even

Op Gereformeerd

terrein

moeten we daarom

deze uitdrukking mijden en met bijvoeging van „populi ergo" zeggen princeps :

propter

Deum, populi

ren wil. laten

We

treden,

ergo.

moeten ook en

niet,

in

God de Heere

stelt

de vorsten aan

om

der volke-

deze zaak het theologisch begrip op den voorgrond

zooals

vaak

in vele

couranten en meetings van Anti-

revolutionnaire zijde geschiedt, deze stelling onveranderd herhalen.

Om

II.

V

nu het standpunt

juist te vatten

moet men altoos uitgaan van het 21

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen