Dicaten dogmatiek. Locus de Deo - pagina 162

Locus DE Deo (Pars Prima.)

144

mensch

de

maar een

aan een werktuig met

gelijk

heel

klein

deel

actie

in

waarvan

cylinders en veeren,

allerlei

Bijvoorbeeld de sluimerende krachten

is.

moed en geestdrift enz. worden eerst in ictu temporis opgewekt, en dat soms in zulk eene mate, dat men hoort: „Zoudt ge dat nu van hem gedacht hebben?" Zoo is het ook met het geloof, de liefde enz. We hebben derhalve van

mensch

in

den

bij

beurte en bijwijlen werken. Hoelang slapen wij niet; hoe

doen

te

met een wezen, waarin Potenzen, die

vaak bewusteloos, zoodat wel [Dat „sluimeren" non-activiteit" niet

De

men dus men

zijn,

Ps. 121 leest:

in

menigeen

maar sluimerend.

„De Bewaarder

aan slapen, neen, het

niet

is

Israels zal

veel

meer en

rijker uitdrukking.]

philosophische uitdrukking daarvoor nu

potentia en

hem

in

er in liggen,

niet

zulk een schoon woord. Het drukt zoo juist uit het„ op

Als

dan denke

sluimeren",

eene veel

is

zijn.

Potenzen

alle

is

actu

Dat

is.

de sleutel

is

En

de distinctie tusschen hetgeen

is

de geheimenissen en problemen van

tot

het voorbijzien van die distinctie, ten opzichte

heel

het menschelijk leven.

van

het geloofsleven, roept of het valsche

methodisme

of de valsche mystiek

tevoorschijn.

Nu ook

is

de vraag:

Hem

in

ook

die distinctie

is

God den Heere

bij

ook wel sluimeren,

realiteiten, die

maken?

te

Zijn er

of niet?

En daartegenover nu hebben onze vaderen, op het voetspoor van AugustiDeus est actus purissimus. Het absolute Wezen

nus, steeds beleden, dat is

dus

tegelijk absolute actie.

En waarom dan

slaapt,

zoo, als

men

men van Indien

in

wij

is,

tien

Hem

zichzelven

zichzelven

mensch eene macht houdt.

dan

er

is

houdt

valt.

geen

Hoe

sluimer? Wel,

maar men

niet,

is

dat mogelijk?

is

krachten

doch

bezitten,

God

er

zijn

en die voor ons die negen andere krachten ophoudt.

omdat

er een

mering van de menschelijke krachten

baar,

absolute

waardoor de

in

terwijl

om

op

zijne krachten

is,

in

wien wij leven, ons bewegen en

De

gedeeltelijke slui-

dus daarom mogelijk, omdat de reserve

is

bij

te

bovendien

in

Hem

houden. En het

is

geen ander wezen kan indringen,

daarom, dat wij

kunnen noch mogen maken tusschen potentia en

—

den

reserve zijnde, op non activiteit staande krachten zouden

gehouden worden,

Maar

er buiten

God heeft. En als dit zoo is, hoe zou dit dan Wezen denkbaar wezen? Buiten Hem toch is er niets denk-

van onze kracht haar tehuis het

Omdat

maar eene van gebruiken,

is

in

sluimert of

namelijk God, die, als wij onszelven niet houden, ons

dan

dit mogelijk,

men

als

zichzelven kwijt; even-

zoo zou men kunnen tegenwerpen

bij

God onderscheid

actus.

—

in

Efez.

1

:

19 wordt toch

gesproken van r; ii7ripfiy.\Ksv^iyi~ïocT'f,c'^-jvy.yLViic%W(yj. Daar wordt dan toch

gesproken

van

eene

kracht

Gods,

die

nu

ixipfixW^v was, namelijk,

bij

de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen