Onze eeredienst - pagina 244

KNIELEND BIDDEN.

240

lachen, knielen, bidden in zijn waardeloosheid wordt ten toon gesteld,

volgt daaruit dat het dan

maar beter

niet te lachen, niet te bidden, en

men weet

is

niet te

om

zoo ook

rouwen,

niet te

weenen,

niet te knielen ?

dooreenwarren van misbruik en gebruik metterdaad tot deze onhoudbare conclusie geleid. Ook des avonds bij het naar bed gaan, was dat knielen bloot vormGelijk

heeft dit

dus, zoo oordeelde men, was het beter in bed te bidden. In bed deed men het dan eerst zittende, maar ook dit zitten was een vorm, dus ging men het liggende doen. En toen men merkte dat zulk liggend bidden deed inslapen eer men aan zijn Amen toe was,

werk,

men hieruit af, dat het bidden zelf evenzoo een vorm werd, en men niet alleen het knielen, maar ook het bidden na.

leidde liet

Zoo

vrome menschen geweest, die uit overtuiging zelf nalieten. Ze konden niet bidden gelijk het behoort, als God den Geest der genade en der gebeden niet schonk. Het dan toch te willen forceeren was ijdel menschenwerk. Welbezien zonde. En zoo werd ten slotte me/-bidden bewijs van heiligen en vromen zin. Men ging dan aan tafel zitten en vroeg Is er iemand die van God een gebed ontving ? En zoo niemand antwoordde, ging men eten lange

er werkelijk

zijn

tijden

bidden

het

:

zonder bidden.

En quente

toch,

hoe

stuitend

mystieken.

wezen

alles,

troffen

te

Zij

zóó deden waren de conseden zetregel, dat de vorm niets is, het

dit klinke, die

zetten

den einde toe door,

om

nog overBidden is een zielsgenieting en dus egoïsme. Wie zich wezenlijk voor God verloochenen wil, houde dus ook met zijn bidden op. Maar natuurlijk, in de kerkelijke practijk is men steeds van die uitersten verre gebleven. In onze kerken bleef men bidden, bleef men de oogen sluiten, bleef men de handen vouwen, en bleef men meerendeels onder het gebed opstaan, en feitelijk ging het mystieke protot

worden door hen,

test alleen tegen het knielen

Doch dan die

al

éénen

is dit

overige

vorm,

die

ten slotte alleen

aldus redeneerden

:

uit.

protest natuurlijk tegelijk van zijne kracht beroofd.

vormen aanhoudt,

verliest het recht

om

Wie

tegen dezen

die evenzoo in de Heilige Schrift ons aanbevolen

is,

te

protesteeren.

En onze conclusie kan dan ook geen andere

zijn, dan dat het niet onze Gereformeerde kerken een Liturgische fout is te achdie we nu wel niet plotseling moeten pogen weg te nemen, maar

knielen ten,

in

waartegen reactie toch geboden en noodzakelijk

is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen