Onze eeredienst - pagina 553

DE BEVESTIGING aard en het wezen der zaak.

zo^dra

we

Er

HET HUWELIJK.

IN

is

549

tweeërlei aard van ons mensche-

de schaapskooi van Christus

lijk

leven,

Dan

toch heeft ons leven twee zijden

in

:

zijn

ingegaan.

de ééne gekeerd naar het aardsche

bestaan, de andere belicht door onze aanhoorigheid tot de van het geestelijke en hemelsche leven. Die twee nu hebben onze Vaderen steeds onderscheiden, en dies gewild, dat waar ook in het huwelijk burgerlijk sfeer

deze twee zijden van ons leven uitkwamen, de Overheid over de ééne zijde van het huwelijk zou heerschen en de kerk over de andere. Huwelijk

roept rechtsverhoudingen in het leven tusschen

man

en vrouw, tus-

schen ouders en kinderen, onder familie en verwanten. Hieruit vloeien voort verplichtingen van verzorging, onderhoud en opvoeding, en ook

volgen

hieruit

bepaalde

Dit alles nu

goed.

is

verhoudingen

niet

ten

aanzien van het aardsche

hemelsch, maar burgerlijk,

en

is

alzoo door

de burgerlijke wet

te regelen, geheel afgezien van de hoogere eischen opvoeding en verzorging die het Christelijk geloof stelt eischen die dan ook niet door een wet bepaald worden, maar in het geloof hun oorsprong en hun voldoening vinden. Daarnaast staan echter geheel andere verhoudingen die bij het huwelijk aan de orde komen, waarvan sommigen een gemengd, andere een uitsluitend geestelijk

van

;

karakter dragen. Gemengd bijv. is de soms moeilijke vraag, tusschen welke personen een huwelijk ongeoorloofd is en onder welke omstan-

digheden de ontbinding van een huwelijk kan volgen. Geheel mystiek daarentegen

man

en

is

vrouw

de vraag naar de vereeniging van de twee ikken van in

een

hoogere

ouders en kinderen verbindt

in

eenheid

de

;

het huwelijk

;

geestelijke

hetgeen

voortvloeit voor het kerkelijk en geestelijk saamleven

band

uit het ;

die

huwelijk

en hetgeen het

saamleven van man en vrouw en het optreden van heel het gezin zijn moet voor het Koninkrijk Gods. Met het oog hierop nu beleed men verhoudingen haar regeling van de Overheid ontonder de regeling en het toezicht der kerk stonden, en dat de middelvragen ter oplossing verbleven aan de theologie en de jurisprudentie in gemeen accoord. Dat desniettemin ook onder ons over deze verhoudingen niet altoos steeds, dat de eerste

vangen,

dat

de

laatste

genoegzame klaarheid bestond, is hieruit te verklaren, dat in meer dan één land de Overheid ook na de Reformatie de sluiting van het huwelijk geheel aan de kerk overliet. Met name Voetius stond erop, steeds duidelijk uit te spreken, dat alsdan de Overheid haar macht aan de kerk delegeerde, wat ten deze zeggen wilde, dat om onnoodige kosten te mijden en onnoodigen aanslag te voorkomen, de Overheid van eigen huwelijkssluiting afzag en ook voor wat haar aandeel be-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen