Onze eeredienst - pagina 222

SCHULDBELIJDENIS GEZONGEN OF GESPROKEN.

218

Die Schuldbelijdenis nu kan tweeërlei vorm dragen. Ze kan óf door den Voorganger als tolk der Gemeente worden uitgesproken, of door de Gemeente zelve. En indien dit laatste, dan kan ze, óf door de

Gemeente worden gezongen, Dit

laatste

de Engelsche bisschoppelijke kerk door het Book

in

is

Common Prayer

of

Er

dan

is

voor zich

gewoonte

hem

In dat gebed gaat dan een der prevoor volzin, spreekt de geheele Gemeente

hoofd kennen.

en

voor,

van schuldbelijdenis, dat een ieder gedrukt kerkboek, en dat de meesten door de lange

zijn

in

uit het

dikanten

ingevoerd.

gebed

een

heeft

worden uitgesproken.

of

volzin

overluid na.

Zeker een ideale vorm, maar die, helaas, bij de uitvoering al spoedig haar ideale schoonheid verliest. In kleinere kerken, met een geoefende Gemeente, waarvan bijna elk lid het gebed van buiten kent, gaat het

nog even. Maar woorden nog pas

samenkomsten, en als de meesten de boek moeten lezen, raakt al spoedig de eenheid van toon teloor. Wat de één uitspreekt is voor den ander eerst een lettergreep, straks een heel woord, ten slotte twee of drie woorden vooruit, en zoo ontstaat er reeds halverwege van het gebed een wezengrootere

bij

uit het

onstichtende verwarring.

lijke

Dit leidt er dan toe, dat velen maar halfluid gaan spreken, anderen

meesmuilend Zij

die

bepaalt zich

koor en vlak vooraan

het

in

hooren

anderen

en weer anderen zich ganschelijk

fluisteren,

spoedig

al

En

het aan. tot

zitten,

houden.

stil

bidden dan meê.

De

het gemeenschappelijk overluid bidden

een zeer kleinen kring

terwijl

;

zij

die het

aanhooren zulk een gegons van klanken te hooren krijgen, dat eenvoudig niet meebidden kunnen. Ook waar ze beproeven, om

enkel ze

in stilte

voor zichzelf

Doch kerken alleen

al is

ziet

dat

kunnen

men

te

bidden, worden ze door dat 'gegons gestoord.

van

af

dit

droef verloop,

saam overluid bidden toch zijn

bij

zelfs

niet stichtelijk.

ook

in kleine

Het zou

dit

zoo melodieus en harmonisch ontwikkeld volk,

waar men vanzelf volkomen onder het spreken allen

in

maat

gelijke

in

spreken hield en

het

eenzelfden toon bleef.

Dan zou

er slechts

één stem, harmonieus gevarieerd, gehoord worden, en allen zouden in die ééne stem

hun persoonlijke stem

laten invloeien.

Maar zoo melodieus en harmonisch wij

in

deren velerlei

zacht.

onze uitingen. tegelijk

altoos

Men

hoort

allerlei

stemmen spreken op Klagend

en

hoog.

bij

zijn

stemmen, allerlei

Gevoelvol

noch de Engelschen noch

zulk overluid bidden van meerdie

toon.

dooreenwarrelen, en die Schel en dof.

en mat.

En

Hard en

die variaties van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen