Onze eeredienst - pagina 132

HET KERKGEBOUW.

128

Maar vooral

in

onze grootere kerken

is

van die

rust,

van dat rustige

eer het tegendeel te bespeuren.

De

één gaat op de bank staan,

om

kunnen

Een ander loopt Een derde dringt een ander voor te komen. Een vierde dacht nog aan te kunnen schuiven, maar moest terug. Een vijfde komt van de tafel weer naar zijn plaats. Een zesde wacht bij de tafel om straks aan te kunnen gaan. In één woord, wat er nog rustigs aan de tafel zelve is, wordt

om om

allengs

naderen, en

te

blijft

te

zien.

halverwege staan.

bedorven door de onrust er om heen. Een derde bezwaar is de kortheid van het aanzitten. Men zit met 40 a 70 personen kort opeengedrongen.

Men

ziet

En nauwelijks zit men, of als Brood en Beker zijn rondgegaan, of liever soms nog eer ze de heele tafel rond zijn, begint de Dienaar iets te lezen of te spreken. En zoo als dat uit is, moet men weer opstaan. Dit geeft iets gejaagds, iets dat in strijd is, met alle verzameling zijner gedachten en zoo is er geen tijd elkander

vlak

in

de oogen.

,

voor

inkeer in zich zelven, noch tot rustige verheffing van het

stillen

hart naar boven.

En

een vierde bezwaar

eindelijk

is

de gedurige herhaling van het-

zelfde.

De

maal

eerste

men de

dat

heilige klanken hoort, grijpen ze aan,

klanken telkens weer herhaald worden, worden

maar

als

we

stomp voor. En daarbij komt, dat terwijl eigenlijk aan het Avondmaal uitsluitend het rechtstreeksche lijden en sterven van

er

heilig

zelfde

die

den Heiland, de verbreking van

zijn

lichaam en de vergieting van

bloed, hart en hoofd moeten vervullen, de prediker,

om

zijn

niet eentonig

allerlei andere onderwerpen, die op zich zelf maar toch ziel en zinnen van de hoofdzaak afAlzoo verloopt het gedenken van Jezus' dood, in het denken

worden, afdoolt naar

te

wel

uitnemend

trekken.

aan ziel,

geestelijk

allerlei

die

zijn,

bij

vermaan,

en

niet

zelden

gebeurt

het,

dat de

het Kruis in gedachten verkeerde, door wat de Dienaar

van dat Kruis wordt afgetrokken. dus niet gering, en hoe grooter de Gemeente is, en hoe meer Avondmaalgangers er opkomen, hoe sterker die bezwaren leest of spreekt,

De bezwaren

zijn

toenemen. In

een kleine dorpskerk, waar hoogstens twee of drie tafels worden

gehouden,

loopt

het nog,

maar

als het zeven

en meer

tafels

worden,

nemen die opgenoemde bezwaren een zeer ernstig karakter aan. Meer dan één verlaat dan ook, nog onder wijl het Avondmaal gaand_e is, het kerkgebouw, niet uit onverschilligheid, maar omdat het lang

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen