Onze eeredienst - pagina 229

FORMULIEREN VOOR SCHULDBELIJDENIS.

Belijdenis der zonden," gelijk in

zien,

te

we

die een vorig maal gaven, nogmaals toestemmen, dat de drie laatste korte en juist aan den eisch voldoen vooral zoo

aanstonds zijn,

;

volgende

een

bij

ons

uitstekend

volzinnen ze

zal

225

uitgave

afzonderlijke

in

zinsneden

gedrukt

worden.

Maar

dit

kan niet gezegd van de vier eerste.

Die vier eerste voltweeën moeten gesplitst zijn,

zinnen zijn te lang, en hadden elk in waardoor vanzelf de tusschenzinnen hoofdzinnen zouden worden. De haakjes, die zoo misstaan, konden dan wegvallen, en de ziel in elke betuiging op zichzelve rust vinden. De toon van het bidden zoo hierdoor vanzelf winnen. De adem van den spreker zou rustig blijven en overvloedig zijn om eiken volzin op zichzelf met volkomen beheersching uit te brengen. Na eiken volzin zou een kleine rust intreden. En het zou geen de minste inspanning vergen, om op het eerste hooren dit gebed geheel te volgen

en mee Alle

bidden.

te

redengevende,

betrekkelijke

en verbindende voegwoorden en

tegenstellende

voornaamwoorden zouden dan verdwijnen, en de band van maar in de geleidelijke en aan-

het geheel zou niet in deze partikels,

vullende opvolging der gedachten en betuigingen besloten liggen.

Zooveel wat den vorm betreft, maar ook de inhoud is niet geheel wat die zijn moet. Hier past geen schuldbelijdenis als van wie buiten verzoening staat. De zonden van Gods kind dragen een geheel ander karakter dan de

zonden

van

grievender,

het

Ze

kind der wereld.

zooveel

meer tegen het

zijn

zooveel ernstiger, zooveel

heilige en tegen

den rijkdom van

Gods genade ingaande. En al woordig

het nu, dat er in elke kerk altoos veel onbekeerden tegen-

is

zullen

zijn,

toch

mag aangeven.

Het

is

vergadering

geloovigen

Heeren zóó

der

is

en

het

blijft

die

hun gebed dat hier den toon die bidt. Het is de haar God roept. Een volk des

niet

de tot

Gemeente

weedom des harten bij de door zijnen God begenadigd is,

dat schreit van

erkentenis, dat het

en nochtans alzóó genade kon overtreden. En nu ontkennen we niet, dat ons Liturgisch gebed dit ook zoo bedoelt, maar toch het spreekt er zich niet duidelijk genoeg in uit, het is in deze Schuldbelijdenis niet de heerschende toon. Er wordt niet uit dien grondtoon in gebeden. grootelijks

tegen dien

In

het

giffenis

God van

alle

Onze Vader

opkomt,

want

is

er

het die grondtoon waaruit de bede

volgt

op

:

„gelijk

ook

om

wij vergeven

ver-

onzen 15

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen