Pro rege - pagina 557

DE HEILIGE GEEST.

Maar

boog met

Zoo

kwam

hiertoe

De bloemkelk

het niet.

de twijg, waaraan

heel

551

bleef niet alleen het innige

was

hij

maar

ontsloot zich niet,

uitgebot, zelfs zijwaarts.

saamleven

maar werd

uit,

zelfs het

God en mensch gingen uiteen, in stee dat de mensch naar God toetrok. De zonde is verwijdering van God, afgaan van God, het hart voor God toesluiten. Wat we in Jesaia uitwendig contact afgebroken.

lezen

woning

Heere

de

dat

(18:4),

waarin na den

uit,

van

elkander stonden.

hem

gaan, maar ziet

's

menschen

val,

De mensch

hem na

en lokt

hart aan het hart

geheel gesprongen. Er

„Ik zal stille zijn en in mijne

op Moorenland doelend, drukt zoo ten volle

zien," hoezeer

de verhouding

zegt:

is

van

God

gaat

hem nog zijn

God

en mensch ten opzichte

zijns

weegs en God

terug.

Maar de koorde,

verbond,

is

ziet

die

verslapt, bijna

geen innige gemeenschap meer. Het weekt

alles los, en in het eind sluit

de mensch zich

in zichzelf op,

en

zijn

't

twee

geheel afgescheiden innerlijke levens geworden, het volzalige innerlijke leven in de Heilige Drievuldigheid, en het aan

dood en vloek en zonde

onderworpen zielsbestaan van den mensch. Dien toestand nu

mensch bestendigen.

van

God

zijn

maar

hebben,

maken.

In

mensch

er

God.

tart

muur moet en

Chineeschen leven

Hij

het

leven

gescheiden blijven.

zal

hij

zal

de goden

het

paradijs

in,

maar nu

was in

zelf

het:

deed,

zou

en,

zijn.

in

troon

een

en

tot

God

van

wereld

God met den

de breede wereld zou het worden: een in.

Tot

hij

ook van die goden

eigen afgodsbeelden verbrijzelde, het zonder goden

volslagen atheïsme vervallen, zichzelven genoegzaam

en den mensch. Eerst was het in

en

de

mensch

als

onderdaan

voeten neergeknield, maar nu moet het troon, en

daarom wel goden

Hij zal

Scherp en rechtstreeks alzoo de ruwe, krasse tegenstelling

God

tusschen

den

zijn

des menschen van het

uitdenken, zelf uitbeelden, zelf

wereld van den mensch met goden er

genoeg had,

wil de

wil niet terug. Als door een

Hij

zijn

God Almachtig hoog daarboven in gedoemd. De verwijdering,

stil-zijn

en menschen

tot

op het

op

paradijs

't

de

voetbank

de mensch op zijn

God op

woning

zijn

zijner

eigen

afgesloten

de afsluiting tusschen

uiterste gedreven.

Zoo werd

liet

onder

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen