Onze eeredienst - pagina 71

ONZE PSALMBERIJMING.

op dezelfde

67

De zielsaandoening midden

wijs.

in

afgebroken, en

in

het volgende vers voortgezet. Zelfs laat zich moeilijk de vraag onderdrukken, of ééne zangwijs in

na vers herhaald, zich voor de harmonieuse aandoening der ziel Immers in een zelfden Psalm volgen niet zelden allerlei zeer leent.

vers

aandoeningen

onderscheiden geroep,

dan

lofzang

en

der

dank.

op elkander. Eerst b.v. angstEen ander maal de drie stadiën van ziel

En natuur-

het onweder, het vuur en het ruischen der zachte koelte.

dan

lijk

ééne

de

stuit

Want wel

elkaar.

andere maal lied en wijs hortend op

de

ruischen dan in de ééne zelfde zangwijs deze onder-

golvingen

scheidene

of

der

maar de woorden die

ziel,

er bij

gezongen

worden, houden met de zangwijs geen gelijk verloop. Een strijd die weer op andere wijze door de versindeeling ontstaat,

waar de

oorspronkelijke

dichter

blijkbaar zelf strophe-indeeling gaf,

Psalm 107 zelfs voor den oppervlakkigen lezer reeds „Laat hen voor den Heere zijn goedertierenheid loven" aan het refrein Heeft nu echter de rijmer hier in vs. 8, 15, 21 31, merkbaar is. niet op gelet, of maakte de zangwijs het hem te moeilijk, zijn eigen versindeeling met die aloude strophe-indeeling gelijk te laten loopen, dan ontstond ook hierdoor storende disharmonie. Zelfs de pauze-inIn Psalm 107 zijn er in de eerste pauze deeling hielp hier niet altijd. twee strophen, en in de tweede slechts één. Zonder dat men zich hiervan nu altoos rekenschap geeft, is de invloed van dat een en ander toch hinderlijk en bederft het effect. Verrewege de meeste zingers hebben de eenheid van zulk een Psalm dan ook volkomen opgegeven, en bepalen zich tot enkele lievelingsverzen, die hun buiten alle verband, alleen om den inhoud en den klank der woorden lief zijn geworden. De poging om door vrijer nazingen van de oorspronkelijke Psalmen gelijk dit b.v.

in :

—

in

deze leemte

Om

te

voorzien,

is

dusver niet gelukt.

op verren afstand te nemen, noch Harpzangen, noch Ten Kate's Psalmen zijn er bij ons volk Ingegaan. Vondels zangen niet bij de Roomschen, en Ten Kate's Psalmen niet bij de Protestanten. Er is voor het welslagen van zulk een poging veel dieper roering der ziel en veel strenger conformiteit slechts twee dier navolgingen

Vondels

aan de geestesspanning van een David noodig, dan óf aan Vondel óf aan Ten Kate gegund was. Da Costa had het ons misschien kunnen geven, maar

Er

blijft

zijn

muse onthield

het ons.

ons dan ook geen andere hope over, dan dat

kerkelijke toestanden, één of

meer diep ingeleide

bij

rustiger

geestelijke worstelaars,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen