Onze eeredienst - pagina 278

DE PREDICATIE.

274

maar voor het vaderland weg gaan improviseeren, dan begraaft hij het hij had, zondigt zoodoende buiten kijf tegen zijn Zender, oorzaak dat hij nog steeds achteruitgaat. en is zelf Wie daarentegen, ook al ontving hij maar één talent, met ernst en teederheid voor God stil, rusteloos en getrouw, week aan week, dat weinige dat

om

zoo diep

kan

in den zin der waarover hij beschikt, en in goeden vorm te schrift te stellen, en dit met een deelnemend hart op het geloofsleven der gemeente weet toe te passen, die moge al geen schitterend prediker worden, maar die gaat toch van jaar tot jaar vooruit, en zal zijn Gemeente duurzaam boeien. U zelven in de predikatie te zijn, maar u zelven dan ook in de predikatie ten volle te geven, blijft het geheim van alle waarlijk stichtende Bediening van het Woord en het is met het oog daarop, dat de Liturgische regeling van de predikatie zoo bijna geheel aan den

ééne

talent

ten

volle aanwendt,

Schrift in te dringen,

wat

hij

vond

in

de beste

hij

taal,

—

;

prediker moet worden overgelaten.

Acht

men daarentegen

dit

zich zelf zijn en dit zich zelven geven,

oog te mogen verliezen, dan ware het verre verkieslijker, te doen, wat men in sommige Roomsche en Luthersche kerken gedaan heeft, en aan de voorgangers een stel degelijke, goede predikatiën in handen te geven, die ze alzoo letterlijk voor de Gemeente hadden voor te dragen. Deze postillen, gelijk men zulke predikatiën noemde, voerde reeds Karel de Groote in. Nicolaas van Lyra gaf er in 1471 in vijf dikke deelen een proeve van uit. Even bekend zijn die van Geysler von Kaysersberg. Maar toch onder ons nog meer bekend is de kerk- en huispostille van Luther. De naam postille komt dan van post illa, omdat ze gebruikt worden na de de predikatie

bij

uit het

praelectuur der pericopen uit Evangelie en Apostel. In in

onze Gereformeerde kerken daarentegen

zwang gekomen.

Bij

zijn deze postillen nooit ons eischte men steeds, dat de Dienaar uit

eigen studie, ervaring of geestelijke bezieling zou spreken.

De

prediker

moest zich-zelf zijn, zichzelven aan het Woord, en zoo het Woord aan de Gemeente geven. Dit juist stelde dan ook in onze Gereformeerde kerken aan de Dienaren zooveel hooger eischen. Eischen, waarvan uiteraard niets terecht kwam, zoo de prediker zelf begon met zich-zelven te verdrinken, hetzij in een model waar hij niet bij kon, hetzij in een gemakzucht, die uitliep op het brengen van woorden in plaats van het Woord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen