Onze eeredienst - pagina 240

KNIELEND BIDDEN.

236

Die

vreeze

bij

den aanblik van het heilige komt vooral op

Als Petrus Jezus ontwaart roept

schuldbesef.

hij

uit

:

uit het

„Heere, ga van

ben een zondig mensen". het dan den zondaar in zijn schuldbesef voor God, ter aarde neder te vallen. Maar ook omgekeerd aan den verloste, die in Jezus gerechtvaardigd was, weer op te staan. De vrucht van Jezus' opstanding was onze geestelijke opstanding, en die geestelijke opstanding moest zich symbolisch uitdrukken in ons mij

ik

uit,

Zoo voegde

opstaan voor het gebed.

nu legde men zoo

Dit

uit,

dat gemeenlijk het schuldbesef de over-

hand had, en daarom in den regel knielend moest worden gebeden, maar dat na Paschen de macht der verlossing zoo op den voorgrond drong, dat het besef van schuld door de wetenschap van verlost en gerechtvaardigd te zijn, werd teruggedrongen. Aldus had men vóór Paschen knielend, na Paschen een tijdlang staande. Dit kwam natuurlijk met het blijven zitten der vrouwen niet uit. In Christus is noch man noch vrouw. Ook de vrouwen waren verlost en gerechtvaardigd. Aanvankelijk stonden die dan ook mede op, zoowel in de oude kerk als hier te lande in de 17de eeuw. Later echter liet men aan een vrouw dit niet meer toe, en beriep zich dan op 1 Cor. 11 7, 8, om hieruit af te leiden, dat een man, tot in de kerk, een andere positie voor God had dan de vrouw. Ook zoo echter strookte deze theorie niet met de Liturgie der kerken. :

Bad men

om

staande,

daardoor

uit te

drukken, dat

men

als verloste

en gerechtvaardigde zich, evenals de engelen, als knechten des Heeren wist

verschijnen voor zijn aangezicht, dan zou in de Liturgie geen

te

belijdenis van schuld

Dit

was

De

Liturgie

dit

zijn

opgenomen.

bood een gebed van schuldbelijdenis, en gaf aan, dat Zondag bij den aanvang van den dienst moest gebeden

eiken

worden,

moeten

echter wel het geval.

en

nooit

is,

ook

niet

daarna,

de

stelling verkondigd, dat

schuldbelijdenis in de kerk niet meer tepas komt. Eer omgekeerd zich

liet

een vergadering van geloovigen denken, waarin geen bevan zonde gedaan werd.

nooit

lijdenis

Om knielen

consequent bij

te

zijn,

had men dus moeten zeggen Ge hebt maar staande te bidden

het gebed van schuldbelijdenis,

:

te bij

de overige gebeden.

Dan had

er zin en beteekenis in gelegen.

Nu echter paste de theorie niet bij de practijk. Men beweerde staande te bidden, omdat men van

het schuldgevoel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen