Onze eeredienst - pagina 236

KNIELEND BIDDEN.

232

oude

het

van

de

eerste

tijden

tijden

omdat het

af

aanbevalen, 3o. omdat het

plaats

af

greep,

en

alle

in

de kerken van

eeuwen door stand

hield,

nog in de meeste buitenlandsche kerken der Reformatie in eere werd gehouden, 5o. omdat het ook hier te lande in de dagen der martelaren als regel gold, en 60. omdat het in het algemeen niet afkeuringswaardig kan zijn, dat men bij zijn verootmoediging voor het aangezicht Gods ook met het lichaam een nederige en ootmoedige houding aanneemt. 4o.

kwam

Slechts

ging

te

zoeken,

en

zijnen tijde

dat men in het knielen zelf religie men ingang schonk aan den waan, alsof een

er tegen op,

hij

dat

gebed zonder knielen geen goed gebed zijn kon. Men moet zich den gang van zaken ten deze practisch voorstellen. In onze groote oude kerkgebouwen in de steden der onderscheidene provinciën werd oudtijds onder de Roomsche hiërarchie, begraven, gelijk dit gebruik ook daarna nog eeuwen stand hield. Dit noodzaakte om het geheele middenschip der kerk na afloop van den dienst vrij te maken. Er waren toen nog geen banken voor de overheid, of voor den kerkeraad, of voor aanzienlijke Gemeenteleden aangebracht. Banken waren er alleen in het koor, in het ruim der kerk enkel losse stoelen, en deze losse stoelen werden na den dienst dan opgenomen, en zijwaarts op een hoop gezet. Bij een volgenden dienst haalde dan een ieder, gelijk dit in vele Roomsche kerken nog geschiedt, een stoel van den hoop weg, en plaatste dien naar goedvinden, met het dubbel doel om dezen stoel als bidstoel en als zitstoel te gebruiken.

Die beweeglijkheid werd bovendien bevorderd door de onderscheiden plaats

die

Mis drong zóó, dat

een alles

men

lid

bij

naar

de Mis en voren,

bij

het

Sermoen innam.

naar het koor, en zette

Onder

men

Onder de zijn

stoel

Sermoen daarhet groote schip om den kansel, met

het altaar in het gezicht had.

het

entegen verzamelde men zich in den voorkant van zijn stoel naar den prediker gericht. Deze stoelen waren en zijn dan nog zóó ingericht, dat de leuning hooger, de zitting iets lager is dan bij een gewonen stoel, en dat

bovenop de leuning een plat vlak is aangebracht, waarop men, geknield op de zitting, met zijn elleboog leunen kan. Toen nu deze kerkgebouwen aan den Gereformeerden kerkeraad overgingen, sloot men het koor af, omdat de altaardienst verviel, maar overigens bleef men de oude gewoonte volgen. Men gebruikte de voorhanden bidstoelen. Die stoelen werden na afloop van den dienst zijwaarts op een hoop gezet, om de kerkruimte vrij te houden voor

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen