Onze eeredienst - pagina 67

ONZE PSALMBERIJMING.

Neemt men nu

redding.

63

het ééne stuk zonder het ander, dan

is

de

eenheid van den Psalm weg. Dit nu doet zeer ernstig de vraag rijzen, of hier niet meer en beter

op

te

der

ware, of zang op heele of halve noten, gelijk de zetters

letten

bedoeld

wijzen

hebben,

niet

herstellen

te

ware

en of niet

;

in

eiken dienst, met bekorting van het gezang dat slechts als intermezzo of slot dienst doet, het zingen van althans zulk een stuk uit een grooten,

of

van een korten Psalm

in

zijn

geheel ware

in

voeren, dat de

te

eenheid van het lied weer gevoeld werd.

Onze tweede opmerking

geldt den aanhef der onderscheidene verzen

onze berijming.

in

de berijming begint menig vers, als in den saamhang van heel den Psalm ingevoegd, met een voegwoord of bijwoord, met maar, doch, In

want, enz. Dit nu past niet

bij

ons gebruik,

en heeft ten gevolge, óf dat alleen

zin

deswege

heeft,

het

als

gebruik

er

men

iets

van

om

enkele verzen

of

laten zingen,

met een voegwoord, dat

laat inzetten

voorafgaat,

te

wel dat kiescher taaizin

anders uitnemend geschikte verzen

zulke,

mijdt.

„Maar

mij

gunstelingen."

ontmoet

uw mededoogen."

„Daarom

„Maar

geef

uw

dierbren

heeft zich mijn kwijnend hart verblijd."

Dies

van mijn

„Maar

God, „Des Heeren wet nochtans," enz., zijn versaanvangen, die uitnemend loopen, als eerst het voorafgaande vers gezongen is, en dit er op volgt, maar die stooten, als men er mede begint, en blij

een

vooruitzicht dat mij streelt." klaar

krijg ik

plicht, o,

bericht."

er niets voorafging.

Een broken

voegwoord

voegt

saam,

wordt, geen beduidenis.

verbindt, en heeft, als die

De bedoeling van de

derhalve, dat zulke verzen, die met

band ver-

was voegwoorden beginnen, nooit anders berijmers

zouden gezongen worden, dan na het vlak voorafgaande vers. Hierin hebben ze intusschen gefaald. Rijmende voor kerkgebruik, hadden ze zich behooren af te vragen, of dit steeds mogelijk zou zijn. En daar nu zeer dikwijls niet juist het vlak voorafgaande, maar een veel vroeger vers voor kerkgebruik verkieslijk is, ontstaat de dubbele misstand, 1. dat deze verzen, zonder iets dat voorafgaat gezongen worden, zoodat het voegwoord geen zin heeft en 2. dat het gezongen wordt na een ander vers, dan waaraan het door het voegwoord gekoppeld ligt, en dus valsch saamvoegt. Dit is temeer te betreuren, omdat het oorspronkelijke er niet toe dwong. ;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen