Onze eeredienst - pagina 223

SCHULDBELIJDENIS GEZONGEN OF GESPROKEN.

219

geven ten slotte zulk een onaangenaam geheel, dat men in zijn eigen spreken zijn ziel niet meer hoort weerklinken. En ten leste wordt het een machinaal opzeggen, zonder dat het hart in de

spreektoon

woorden

uitvloeit.

Vooral

een

bij

oogenblik,

dat

moeten dit nu

nu

Schuldbelijdenis

Reeds op zichzelf

zijn

een stemming van verootmoediging.

in

eerst

door en onder het gebed

blijft

onverbiddelijk

past

het

aan dat plechtige

Men

en

plechtige,

stemming komen.

die

in

Niet weinigen

En

de wijze waarop gebeden wordt

als

uit,

aan het opwekken van die stemming Hier

en storend.

hinderlijk

dit

is

lang niet allen die daar staan of neerzitten, op

in

den weg

staat.

saam overluid bidden

zulk

staat juist

den weg.

in

hoort dit in de Engelsche kerk dan ook dadelijk, zoo

men

het

opzeggen van zulk een Schuldbelijdenis vergelijkt met het bidden van het Onze Vader, met het bidden van het Glory be to the Father enz., en met het Amen. de

Gemeente overluid het Amen

uitspreekt, na de Geloofsbedan is dit één plechtige klank. Men hoort één stem. Het welluidend en treffend tegelijk. Ook het „Glory be to the Father, the Son and to the Holy Ghost, world without end" is allen zoo

Als

lijdenis enz. is

to

zoo muurvast

van

der jeugd bekend, en

niet

gezongen, maar gesproken wordt,

luidend

Onze

toegaat.

Vader.

En

Ook

er

zit

mag

hetzelfde dit

dit

dat,

in,

den regel ook getuigd van het

in

kent ieder zoo vast, en het valt

volzinnen, telkens ééne bede, uiteen, dat gemeenlijk ook

saambidden

ook waar het

uitspreken plechtig en wel-

in

zoo korte

bij

het over-

Onze

Vader geen stoornis intreedt, en de geheele uitvoering, als we zoo zeggen mogen, stichtend aandoet. Maar zoo is het niet met de andere gebeden. Ze zijn er te lang voor. Ze zijn vervat in volzinnen, die niet genoeg rhythmisch afloopen, Men kent ze niet vast genoeg. En het gevolg is, dat wat stichten moest eer ontsticht. luid

van

het

Blijft alzoo geen andere keuze dan tusschen een gebed uitgesproken door den Voorganger, zoodat de anderen geheel zwijgen, of ook een

Schuldbelijdenis die gezongen wordt.

Onze vooralsnog bestaande daarvoor tweeërlei in

elk

geval

gebed,

een

Voorganger

ééne

formuliergebed,

worden gelegd. Zoo ergens toch, dan den

Liturgie

het

is

bij

misplaatst.

koos

langer,

en

op

voor

dit

laatste

de Schuldbelijdenis Als

de

de eerste, en gaf

maar moet nadruk

het andere korter,

Voorganger

alle vrij

gebed van

zoogenaamd

„vrij

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen