Onze eeredienst - pagina 336

ONDERSCHEIDENLIJK PREDIKEN.

332

van den levensregel, die tot genezing van deze krankheid leiden kunnen. Een onderscheidenlijk spreken tot bekeerden en onbekeerden, is evenzoo eisch, maar dit put het „onderscheidenlijke" nog volstrekt niet uit. De verschillen gaan veel verder en zijn veel fijner, liggen veel dieper. En als de prediker hier niet op ingaat, moge hij de huid wasschen,

maar hij dringt niet in de verborgen organen van het leven in, en kan daarom niet besturend en richtend op het leven inwerken. En toch, juist, de ontwaring, dat de prediker uw soort leven kent, uw geestelijken toestand doorziet, uw worstelingen verstaat, uw zwakheden doorgrondt, de klippen kent, waarop gij gedurig stoot, en de kunst u aanwijst, om er aan te ontkomen, boezemt dat vertrouwen, die intimiteit

dwingt

die

in,

tot luisteren

Gelijk

van

elke

en

predicatie

mag

zelf spreekt,

engeren zin toegaan.

boeiend

tot het in practijk

Daarvoor

dit in is

en

interressant maakt, en

brengen van wat vernomen werd. de prediking niet persoonlijk

in

Een prediker, die

het huisbezoek.

de Gemeente als met den vinger aanwijst, verhardt winnen althans zoo de zonden van dien bepaalden zondaar openbaar zijn. Wel behoeft hij zijn vermaan tegen eenige zonde, niet te sparen, omdat er in de Gemeente iemand is, die algemeen bekend staat er in vervallen te zijn. Maar toch, de opzettelijke bedoeling, om dezen of dien zondaar van den kansel af, voor het oog der Gemeente af te straffen, doet altoos kwaad, nooit goed. Hij moet niet personen, maar typen bespreken typen, waarin de personen zich zelven herkennen, zonder dat iemand bepaaldelijk in het oog loopt. Nu is dat in een groote Gemeente zeker gemakkelijker, dan in een kleine Gemeente, en vooral in een zeer kleine Gemeente moet men zeer voorzichtig zijn. Maar evenmin mag de zucht om personen te sparen, er toe verleiden, om Gods gebod te verzwijgen of de

eenig in

persoon

plaats

van

in

te

;

;

wonden toegedekt te Doch hoe dit ook

laten. zij,

uit

wat we aanvoerden

blijkt in

ieder geval,

dat de toon der prediking steeds een vertrouwelijk, een intiem, een innig

karakter moet dragen, en bovendien niet dan

bij hooge uitzondering redeEen deel der predicatie, b.v. als een stuk der waarheid wordt aangeprezen, de tijdgeest geteekend, of de hope der Gemeente beleden wordt, mag en moet zeer zeker in hooger stijl gaan maar voor de eigenlijke stichting der Gemeente moet toch doorgaande in den tweeden persoon worden gesproken, zoodat de Gemeente voelt, dat er over haar zaak, over haar toestand, over haar krankheid, over haar nooden gehandeld wordt. Als een lid der Gemeente een gevoel krijgt alsof de prediker bezig

voering in hoogeren zin

mag

zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen