Onze eeredienst - pagina 254

GEEN BIECHT.

250

Maar ook omgekeerd, en

minder heel de

niet

lutie,

God

zoogoed het hart" gaat maken,

en

zoo ten

en

buiten

sluit,

publieken

Het

zin,

gevaar

eerste

Het lijk

den mensch er geheel elk merkbaar spoor van de absolutie,

slotte

is

gerealiseerd

Rome, het tweede

in

zijn

elkander

God moet

voor

haar

plaatste,

te

de klip

in

Maar wel

is

Rome

het noodzake-

sparen.

God

leven met zijn

van

niet

en

zijn

leven met zijn persoonlijke

afscheiden, of beide lijden schade.

de

natuurlijke

liefde

voor den mensch, dien

uitstraling

vinden.

God

De bij

Immers zooals de

haar gewijd karakter verliest, zoo ze zich losmaakt van

philanthropie

voor God, zoo ook verdort de liefde voor

liefde

is

is.

einde toe door te trekken.

ten

omgeving

de

met de abso-

een „zaak tusschen

buiten ons bestek, de schaduwlijn die hierdoor onder

ligt

Men kan

ons

de publieke absolutie,

uitwischt.

onszelven de critiek niet

liefde

tot

zijn relatie tot

waarop men onder ons gestrand

opkwam,

kom

en

af,

als uitsluitend tot

religie

ook

in

schaf ze

het gevaar voor de hand, dat men,

ligt

God

in

mystieke

ze haar veld van uiting verliest onder menschen.

zoo

zelfverwarring,

Dit nu berust op de ordinantie Gods, dat Hij ons niet als enkelingen,

maar

menschen onder menschen,

als

schapen

als leden

van één lichaam ge-

idee van de kerk vloeit uit die ordinantie Lichaam van Christus dat die door de zonde gebroken idee weer tot haar recht komt. En daarom eischt goed geordende vroomheid, dat ook in ons zichtbaar leven dat Lichaam van Christus, hoe gebrekkig ook, zich institutair openbare. Maar diezelfde ordinantie moet dan ook heel ons gemeenschapsleven met het Eeuwige Wezen doordringen en bezielen. Zeker, er blijft altoos en moet altoos blijven, een diepste diepte in de kern van ons wezen, waar de relatie tot den mensch wegvalt, en we niets meer van die relatie tot den mensch ontwaren. Dit komt het sterkst uit

Het

voort.

in het

ook

Heel

heeft.

in

is

de

het

oogenblik der bekeering, als het geloof doorbreekt.

Maar toch

is er in ons dagelijksch leven gebed met anderen, ook het gebed in de stilte te zoeken, en met onzen God alleen te zijn. Dit is niet verkeerd. Dit moet veeleer zoo wezen. En uw zielsleven lijdt schade, zoo ge dit verwaarloost en veronachtzaamt. Maar zie nu wel toe, dat ge hierin niet eenzijdig al uw religie laat

buiten

opgaan. die

Dan

alleen

bedacht

dat

om

behoefte,

is.

aangrijpend oogenblik

behalve

het

toch vervalt ge eerst in die eenzijdig egoïstische mystiek,

op eigen genieting Daarna gewent ge

in het

er

samenleven met den Oneindige om alle gemeenschapsleven

u aan,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen