Onze eeredienst - pagina 340

HET AMEN.

336

tot

dood

onzen

toe

blijven,

werktuigelijks

veel

te

zelfs

in

onze

gebeden.

Toch

we daarom

laten

maar spreken

niet weg,

het

Amen Gods kinderen

het slot van onze gebeden het

aan

uit,

en

de

besten van

worstelen tegen de gebrekkigheid zelfs van hun heiligste zielsuitingen, zich op toe, niet om kunstmatig het doode Amen te maar om in zulk een stemming der ziel te verkeeren, dat er vanzelf meer gloed èn in hun gebeden èn in hun Amen kome. En zoo zij het ook met het Amen dat volgt op het einde der pre-

en

leggen

er

galvaniseeren,

aan toegevoegd, dat de bezieling van dit Amen Wat bij onze gebeden zoo vaak afbreuk doet hier zooveel lichter is. aan de geestelijke realiteit is ons vele bidden, vaak zevenmaal daags. En hiermede nu heeft de prediker bij het Amen der predicatie niet te dicatie

;

alleen

zij

Wat

licht

strijden.

er

een

vijftig

maal per week onze gebeden

besluit,

komt aan het einde der predicatie in den regel niet meer dan hoogstens drie

Hier

malen.

is

alzoo de

strijd

met onze menschelijke zwakheid

een veel minder bange, en het gaat den eisch van een gewone ziels-

om

malen ook leven in het ligt meer in het herhaald voorkomen van dat Amen in denzelfden Dienst, na elk gebed, na elke dankzegging, na benedictie enz. maar toch, ook al rekent men dat alles mede, toon en ernst is er wel terdege in te houden. Vooral zoo men overweegt, dat de prediker heel zijn dienstverheffing niet te boven,

slotwoord

te leggen.

die twee of drie

Het gevaar voor het werktuigelijke

;

werk van

voren indenkt,

te

neerschrijft,

en

formeel worden van dat

Voor de Gemeente kelijk,

dit

Amen

achter de predicatie keer op keer

het in zijn macht heeft, vooraf tegen het bloot

alzoo

is

Amen

te

waken.

het inleven in dit

Amen

zeker minder gemak-

vooral zoo de prediker het te onverwacht en

te snel uitspreekt.

wanneer hij aan zijn Amen toekomt, maar de Gemeente weet dit niet. Wel merken meer geoefende hoorders aan den gang der gedachten, dat de predicatie haar einde nadert, maar toch is nooit vooruit te zeggen, of er niet nog een laatste vermaan of een laatste triomfkreet volgen zal. En overvalt dit slot, komt het te plotseling, en wordt het Amen dan kort en snel uitgesproken, dan is het voor de Gemeente uiterst moeilijk, onder den diepen indruk van dat Amen met een eigen Amen der ziel te verkeeren. En dat te meer, omdat dit Amen nauwelijks over de lippen van den Prediker komt, of er pleegt zeker geruisch in de kerk te komen, dat aftrekt en ontspant. Ook wat dit punt aanbelangt, beelde men zich alzoo in het minst niet in, dat critiek op het gebruik ten deze aanstonds aanmerkelijke Zelf weet

hij,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen