Onze eeredienst - pagina 320

GEEN SENTIMENTALITEIT.

316

er

dan

is

er

leegte,

ten slotte toe komen, om te gaan schrijven of spreken, dan geen armoede van gedachten, geen verlegenheid, geen pijnlijke

maar dan

Dan

er

is

vloeit en vlot het vanzelf.

in

ons

een

vuur

ontvonkt, dat steeds verder

om

zich

En dat vuur spat tot het heel ons innerlijk leven in gloed zet. dan onder het spreken over op wie ons hooren. En hierdoor onstaat de bezielde en bezielende uitwerking, die zulk een woord heeft. Waar dan bijkomt, dat men vanzelf zich afvraagt, hoe juist dat

grijpt,

woord ons zoo aangreep hoe het kwam dat juist dat woord zulk een indruk op ons maakte, en zulk een stroom van gedachten bij ons aan En kan dan het antwoord niet anders zijn, dan het vloeien bracht. dat ook dit Gods bestel was, dan ontstaat hierdoor vanzelf het ster;

kende

en steunende besef, dat het

woord op het hart bond, en Gemeente op de ziel drukte.

God

zelf

is,

die ons dat bepaalde

het nu als Zijn last door ons aan de

Natuurlijk zal dat de ééne maal in sterkeren zin plaats grijpen dan

ook hier verschil in graad. En ook is er Kalme, rustige personen zullen die aandoening op andere wijs ondervinden, dan personen van sanguinisch een

ander

verschil

gestel.

maal.

den

in

Er

is

persoon.

Maar geheel mag deze

deze

indruk,

innerlijke roering, dat

meespreken van ons innerlijk leven toch nooit ontbreken, of de eigenlijke

bediening van het

Immers

Woord Gods

schiet te kort.

ontstentenis daarvan, dan schuift wie spreken moet, in zijn

bij

verlegenheid, het laadje van zijn geleerdheid open, en gaat een vertoog in plaats

van een predicatie houden. Of ook, zoo

geleerdheid niet kan openschuiven, omdat

hij

zulk een laadje van

dan doet hij den buidel van allengs gevuld een greep gemeenplaatsen, die hij heeft, en rijgt phrases aan elkaar, die, omdat ieder ze reeds kent, en er sinds lang aan gewoon is, niemand boeien, veel min roeren kunnen. Iets wat niet gezegd wordt, om hard te oordeelen. De meesten weten van verre niet, hoe inspannend een goede predicatie in de voorhij

't

niet heeft,

in

bereiding het

is.

publiek

Tweemalen te

elke week, en

soms meer, een

klein uur in

spreken, en dan toch zakelijk, degelijk, versch en be-

zielend te blijven,

is

een uiterst inspannende geestesarbeid.

Vandaar,

menig prediker reeds uitgeput op den kansel komt, en daags daarna schier tot alle werk onbekwaam is. Vandaar dat er soms predikers zijn, die, na vier, vijf jaren in het zweet huns aanschijns gezwoegd te hebben, den strijd opgeven, en nu gaan teeren op hun voorraad. Iets wat natuurlijk henzelf persoonlijk zinken doet, en ten slotte de dood voor den prediker is. dat zoo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen