Onze eeredienst - pagina 259

GEEN BIECHT.

na

gaan.

te

ontkend,

Zelf zien

dat

getuigenis,

er

roerends

iets

zulke dingen het beste.

in

is

dezen gang en

in

255

en

En dan kan

niet

het alzoo publiek afleggen van

in

aangrijpends

ligt.

Lang

niet bij

allen.

Meer dan eens stond op een en ander duidelijk het stempel der werkMaar had men te doen met een beweeglijk heiligheid afgedrukt. gemoed,

en

gemoed met

dat

in

gemoedsaangrijping,

heilige

dan

werkte er een macht die u een oogenblik meesleepte.

Toch werkte de verschijning gemeenlijk meer uit dan de belijdenis. van belijdenis, bewoog zich namelijk particulier uitspreken volstrekt niet altoos op persoonlijk gebied, en bleef in den regel vaak hangen in algemeene phrasen. Alleen wat toch bekend was, werd Het

Vroegere dronkenschap, gezeten hebben enz.

bekend en beleden.

Maar

en speellieden.

gram geldt

publiek

grijpt dat alles

voor

een vast

naar afspraak en pro-

zoo dikwijls zulk een biecht

ze,

en zóó

zóó

had,

plaats

deele

ten

dit

dezen toch

Bij

Ze weten vooruit, dat

plaats.

het

in

Niet enkel de hallelujazangers, zangsters

het publiek genoot.

handelen hebben.

te

publiek, dat, zonder nog

Zelfs

het

bij

aangenomen. Maar wel is de uiting van den ontvangen indruk spontaan bij het ingeloopen publiek, dat van zoo iets nog nooit getuige was. Niet het minst bij hen, die half lachend binnenkwamen, en blijkbaar aan alle denkbeeld van schuldbelijdenis ontwend waren. Dat toegelaten worden tot de intimiteit van iemands verborgen leven. Leger

Dat mogen toezien van

het

bij

staande

eigen

kring

tegenover

schuilen

was hem

zoo

God zijn, Ook was

en

verried,

het

stuiven.

hoe leek,

schuld

alle

in

God omging.

het.

Het greep

Te meer daar

ter

dege aan en

het hier geen

komedie

het niet. Wat ontbrak was de schuchterheid Wat men voor oogen zag, was een gemeenmaking van moest om eerbiedwaardig te zijn. Het was geforceerd.

Uit zichzelven zou die

er

lijn-

Dat ontwaren hoe men hier stond voor

dat tusschen de ziel en

het heilige.

wat

de pertinente ontkenning van

en eigen leven.

soms ontroerde was, maar realiteit. En toch bevredigde wat

Het verrassende

deze vrijwillige zielsanatomie.

roerde,

in

is

ongedwongen optreden met zulke harde bekentenis, zoo

recht

iets

reeds half

ingelijfd, toch

zijn

te

mensch nooit

beduid

verliep

het in

het

en

en

al

die

niet

tot die

telkens

in

daad gekomen

zijn.

Het

Het moest een belijden voor

aangepraat.

een toespraakje

tot

menschen.

toespraken dat eenvormige en eentonige, dat spontaan,

maar ingeprent was.

men zag stofgoud voor

Het was

niet

altoos van de vleugelen af-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen