Onze eeredienst - pagina 22

HET KARAKTER VAN VERGADERING.

18

naarstiglijk komen tot het Huis Gods, of onder de predikatie, of tot den 'eeredienst, maar vaneen „naarstiglijk komen tot de Gemeente". Het is

de Gemeente die vergadert, en

men

als lid dier

Hiermede

Gemeente

hangt

het

dan

in die

vergadering der Gemeente gaat

op.

ook saam, dat

wij,

Gereformeerden, zoo

als gebouw hechten. Kan de Gemeente, kunnen de geloovigen in een daarvoor ingericht, deftig, luchtig gebouw saamkomen, des te beter. Maar de vergadering als vergadering hangt van 't gebouw niet af. Is er geen gebouw beschikbaar, dan vergadert de Gemeente in de open lucht, gelijk onze vaderen het deden bij hun „hagepreeken". Is het daarvoor te koud, dan huurt men een zaal. En kan men geen zaal krijgen, dan komt men bijeen in een stal, of fabrieksgebouw, of manege. Waarvoor die zaal of die localiteit anders gebruikt wordt,

weinig aan het gebouw

doet er niet toe.

Reeds in den apostolischen tijd lezen we, dat de Gemeente ten huize van de particuliere personen bijeenkwam Niet anders was het in het begin der Reformatie. Juist zoo begon men in 1834. En in 1886 sloeg men geen anderen weg in. Juist dat los zijn van het gebouw karakteriseert dan ook de bijeenkomst als een vergadering, die gemaakt en bepaald wordt, niet door muren of door banken, of door een orgel met een preekstoel, maar die gemaakt en bepaald wordt door de aanwezigheid van de leden der Gemeente. Veelal

beriep

oefeningen

aan

men te

zich

zelfs,

om

dat karakter onzer godsdienst-

bevelen, niet op den heiligen dienst in Tabernakel

Tempel, maar op de Kahdl of groote volksvergadering in Israël, waar elk volwassen Israëliet kon opkomen. Al stemmen we dan ook volkomen toe, dat de „vergadering der geloovigen" daarom toch altoos een eigenaardig karakter draagt, en deswege volstrekt niet met elke gewone vergadering op één lijn mag gesteld worden, toch staat het van den anderen kant vast, dat de grondtrek, het grondkarakter van elke wettige, ordelijke vergadering ook bij onze godsdienstoefeningen moet doorgaan. Uit dit grondkarakter nu volgt het vanzelf, met noodzakelijkheid, dat hij die deze vergadering leidt, dit niet kan en niet mag doen naar willekeur, en

of naar eigen grillig inzicht,

onderworpen

of in casu, de

En

dit

nu

maar dat

hij,

met de geheele vergadering,

aan die algemeene regelen, waaronder de vergadering,

is

Gemeente

is

leeft,

en haar leven

doen komen. wil men, voor

tot uiting wil

voor geheel de liturgische quaestie, of

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen