Onze eeredienst - pagina 219

DE WET DER X GEBODEN.

we

Hoezeer

den

met

gewezen

voorbeeld

en

zin,

Ebrard aan

al

kan tegen-

genoeg op Calvijns woord en worden, toch volgt hieruit nog geenszins, dat de der

verachters

de

door

o.a.

lof

toegebracht voor zijn rijken Liturgischen

Calvijn

over

instemmen

toch

215

Liturgie

niet

keuze van volgorde, die Calvijn deed, onberispelijk was.

We dit

willen dan ook reden geven,

waarom

o.i.

Calvijns methode op

punt verbetering vraagt.

In

de hoofdzaak had Calvijn onbetwistbaar

Is

de schare

gelijk.

het kerkgebouw, niet een groep hoorders,

in

„vergadering der geloovigen"

dan kan de Wet

,

niet

maar een onder hen optreden

als een tuchtmeester tot Christus.

Dat niet

is

in

wel

haar roeping

vergadering

een

saamkomen, omdat

bij

een Evangelisatie of

mannen en vrouwen, tot Christus gekomen

van

ze belijden

bij

te

maar daarom

Missie,

die juist zijn.

Want wel ontkennen we niet, dat ook de geloovigen nog telkens door den spiegel der Wet in hun schuldbesef verdiept worden, noch ook dat er in de kerk vele onbekeerden meê opkomen, die nog niet met bewust geloof tot Christus gekomen zijn, maar dit |verandert daarom

karakter der vergadering niet, en kan er dan ook nooit op drukken. In de Liturgie nu geeft het karakter der vergadering den toon aan. Het onvolkomene komt in de predikatie aan de orde. Is en blijft het

het stempel

alzoo het karakter der vergadering, dat ze het stempel draagt Jvan een

vergadering

van geloovigen

nog pas

Christus geroepen worden.

tot

te

zijn,

dan kan ze

als vergadering niet

Ebrards opmerking, dat de XII Geloofsartikelen, en niet de Wet, na

de

komen,

predikatie

ook

niet uit

omdat het geloof

door juistheid.

uit het

in

predikatie onder hen die reeds gelooven, maar het Heidenen en Joden uitgaat. In

als

een

vergadering

Goddelijke

regel

is, munt dan Rom. 10 niet de kerygma dat tot

gehoor

Paulus toch bedoeft

der geloovigen daarentegen weerklinkt de der

dankbaarheid,

en

Wet

wel als regel der dank-

baarheid voor de practijk des levens.

Nu gaan de geloovigen tot die practijk des levens over, niet vóór de predikatie, maar na de predikatie, als ze het kerkgebouw verlaten. Daar, tot

om

bij

het

verlaten van het kerkgebouw, en

de practijk des levens,

is

bij

het terugkeeren

alzoo de logische en natuurlijke plaats,

den regel der dankbaarheid, d. i. de Wet, te laten uitgaan. Of men daarvoor nu de ééne maal de volle Wet, en de andere maal het kort summier der Wet neemt, doet niet ter zake. Hoofdzaak

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen