Onze eeredienst - pagina 106

AMBTSGEWAAD.

102

pronkzuchtigen wansmaak der ijdelheid, zoo wisten onze Gereformeerde en moeders een edeler, fijner smaak

vaderen

De

ver-

vro uw van adel en de vrouw van den parven u onderkent

men

nog op

nu

hun kleeding

te

wezenlijken, dan

het

men meest eerste

in

buiten hun kring vond.

gezicht, juist daardoor dat de eerste een ge-

kuischten, de tweede een valschen

smaak

heeft.

En overmits

het Cal-

vinisme niet tegen, maar voor de kunst koos, zocht het Calvinistische volk

ook

in

zijn

kleedij zijn

hooger adel door edeler smaak

te

open-

baren.

Niet door een begraven van het schoon onder het rouwkleed, maar

door een openbaren van het wezenlijk schoon en zuiverder

in ecfe/er

kleurenmenging

snit.

Ook thans zal daarom ons Gereformeerde weg der edele soberheid blijf bewandelen, opgaan naar Gods huis zich onthoudt van

volk wel doen, als het dezen

en zoo

men

vooral

het aantrekken van

het

bij

gewaden

met hoofddeksels, die tegen den eisch van het door eenvoud schoone ingaan; en onze huismoeders zullen goed doen, zoo ze deze edeler ontwikkeling van den smaak bij haar kinvan

en

het

zich

tooien

deren en dienstboden bevorderen.

wat opzichtig, te bont en te samengesteld is, moet gemeden De mensch moet geen kapstok zijn, waaraan een kleed m et bijbehooren wordt rondgedragen, maar een gekl eed mensch. Hieruit volgt dan vanzelf, dat ook wie dienst doet in de vergadering der geloovigen, het veiligst gaat met naar dezen zelfden regel te hanAl

worden.

Da t enkele predikanten, die vóór de Doleantie, delen. woon waren in een toga te prediken, die gewoonte alleszins begrijpelijk, en zoo ze in

ge^ Jjl,

jarenlang

aanhielden,

hun cons ciëntie verzekerd

dat

zijn,

,,

hier geen clericaal adertje onder loopt, volstrekt niet af te keuren

.

niet aan gewoon was wenne zich die gewoonte niet nog veel minder naar den geheel verouderden steek, maar kleede zich gewoon en eenvoudig. Een eenvoud, die in nog beter smaak uitkomt bij de gesloten, gekleede jas, met witte das, dan in den open rok met laag vest. Die weggesneden panden, Dit laatste gewaad toch is wansmakig. die als zwaluwstaarten uithangen, doen niets. Ze drukken niets uit. Ze bedekken niets. Ze zijn zinloos. En met het witte hemd dat zich .

Maar wie

aan,

en

breed

uit

zichtig, te

Toch orde

er

,

grijpe

het

vest uitwringt,

midden van anderen

versta

zijn.

uitgesneden

men

Gekleede

die

is

deze kleeding zelfs op-

gewoon gekleed

zijn.

wel, dat in dit alles middelmatige dingen aan de jas of rok zijn beide bruikbaar, en

zoo ook, mits als

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen