Onze eeredienst - pagina 70

ONZE PSALMBERIJMING.

66

aangewend,

wordt

slotzang,

er

is

toch

iets

dat

onbevredigd

laat.

de ééne maal aan de indeeling van den Psalm in zijn pauzen en verzen, en de andere maal aan de bij den Psalm gekozen zangwijze. Zangwijze en vers-indeeling hangen natuurlijk saam. Elke zangwijze Dit nu

ligt

bestaat uit een bepaald aantal tonen, in vaste orde ingedeeld

;

en aan

ingedeelde tonen moeten evenredig ingedeelde lettergrepen

aldus

die

Een enkel maal mogen meerdere tonen op één letterPsalm 138, maar zoo het drie tonen op ééne gelijk in Psalm 6, en de twee halve tonen worden wordt,

beantwoorden.

komen,

greep

lettergreep

dan

gelijk in

gezongen,

nog heel

slotte hinderlijk aandoet.

grepen

zoo

ontstaat

er

een gerekt geluid dat ten

Als regel geldt daarom dat tonen en letter-

evenredigheid aan elkaar beantwoorden.

in

er in den regel toe leiden, dat of de dichter zich voegen toonzetter, of de toonzetter naar den dichter. De ééne den moet naar toen gezet. Een ander maal is maal is eerst het lied gezongen, en op de reeds gekozen zangwijs. Il gezongen Nu zijn die zangwijzen onzer Psalmen niet de oud-Hebreeuwsche. Als wij David op zijn harp hoorden tokkelen, of hij kon ons maatgezang in onze kerkgebouwen beluisteren, zou de gevoelsgemeenschap

Dit

al

zal

een zeer geringe zijn. zielsaandoening is de

Het

scheiden,

in

van

elk

lied, die

lang na Davids ver-

eeuwen, zeer onderscheidenlijk gezet, en meest wonderschoone tonentaal is weerge-

onderscheiden

door toonkunstenaars in geven. Kenners onzer aloude muziek b etuigen dan ook onze Psalmmuziek wijzen voor

allerlei

rijk

en diep

is,

en dat hetgeen

men

om

s trijd, dat

late r als^zang-

geestelijke liederen er bij heeft gekunsteld, j njmi-

zikale volheid en ernst niet

bij

onze oude zang wijzen

haalt.

eeuw hebben zich dan ook meestal naar de bestaande zangwijzen geschikt, en dit bond uiteraard hun versindeeling. Soms nu liep dit uitnemend. Als de rijmer

De

berijmers van onze Psalmen in de vorige

aandoening gevoelde bij het indenken en inleven van den Psalm, en bij het inleven in de oude zangwijze, dan werd uit die innerlijke harmonie in zijn ziel vanzelf ook de harmonie tusschen lied en zangwijze geboren. Dat kunstelt de echte dichter niet, dat komt bij hem vanzelf op. Dat is de werking van zijn poëtisch en muzikaal instinct, als we zoo

of zanger eenheid in in

den

inhoud

zeggen mogen.

Maar

al

te dikwijls

echter heeft die innerlijke harmonie ontbroken,

verstond de rijmer de zangwijze elkaar

in.

Het

niet,

en trok lied en wijs dwars tegen

ging dan maar zooals het ging, vers na vers, aldoor

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen