Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 121

109

van onze religie eeren, noch ook omdat we ons houden aan zijn inzettingen en zijn leer tot de onze maakten; maar omdat een mystieke, geheimzinnige levensband ons aan den Christus verbindt, en met hem saambincLi in één lichaam. De heilige apostelen roemen niet, dat ze van Christus zijn,

omdat ze houden wat hij beval, en zich houden bij zijn orakelen, maar omdat ze betuigen konden „Niet meer ik hef, maar CJvristw of anders gezegd omdat ze roemen konden Hij is leeft in mij" :

;

:

onze Wijnstok, en in hem zijn wij als ranken, dragende vrucht uit wat die Wijnstok voor zijn ranken is. Ze schuiven daarom den Christus wel nooit voor den Vader, maar kunnen toch niet anders dan door hem tot den Vader gaan. Christus is hun Hoofd en Koning, hun Middelaar en Groei, hun Profeet en hun medelijdende Hoogepriester. Uit hem, als het eenig middenpunt, vloeit alle licht dat hun toestraalt, en naar hem straalt alle hoogere levensuiting uit hun hart terug.

Er is geen naam onder den hemel bekend, die voor de apostelen boven den naam van den Christus uitgaat. En daarom, „Christus en die gekruist" is het inbegrip van hun geloof, de saamvatting van hun prediking, de schoone vertolkingvan wat de hope wekt in hun hart.

Dat „gekruist" moet

er bij want juist daarin dat Christus tragisch-geheimzinnige, het teeder wegsleepende, het zielaangrij pende en hartveroverende van hun prediking. Wel liepen de discipelen, ook eer Jezus leed en stierf, hem na, sloten ze zich bij hem aan, hadden ze hem lief, en waren ze bereid hun leven voor hem te zetten; maar toch eerst na Grolgotha valt hun het bedeksel van de oogen, wordt de sluier weggenomen die zijn wezenhjke grootheid voor hen verborg, en zien ze nu van achteren een heerlijkheid in hem openbaar worden, als ze van te voren van verre niet hadden vermoed. Want wel wisten ze van te voren, dat hij lijden ging, maar toen baden ze dat lijden nog af, wilden ze dat lijden voorkomen, en konden ze zelfs niet inleven in de gedachte, dat zóó smadelijke dood over hem komen zou. Eerst moest het lijden er zijn, moest dat lijden doorworsteld en ten einde toe volbracht worden, en toen eerst, toen ze voor de vrucht, voor het rijk gevolg, voor de geestelijke uitwerking van dat lijden stonden, toen ontwaarden ze, wat goud er in blonk, wat (ïoddelijke majesteit er in verscholen lag, en hoe eerst door dal kruis de Christus waarlijk de Grezalfde (xod, en het voorwerp

gekruist

is,

;

ligt al het

hunner aanbidding was geworden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen