Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 85

73 Juist zooals het in het Klaar/lied heet, een vreemde, een die zijn vervolgt, een die op den weg voorbijgaat, moet toch door zulk lijden getroffen worden, het moet hem ontroeren, en die ontroering op het zien van ons leed, dat is het, waardoor zelfs een ganschelijk reis

onbekende den lijder steunt, verkwikt en troost. Xu is van die menschelijke vertroosting in den beker van Jezus' lijden slechts een enkele druppel gemengd. Op den weg naar Golgotha liepen er vrouwen uit het volk meê, die, ziende hoe Jezus zelf zijn kruis niet torsen kon, week werden en weenden. Het waren, naar zich gissen laat, jonge vrouwen uit den wilden hoop, die van Jezus' zaak niets afwisten, maar die verteederd werden op het zien van het contrast tusschen Jezus' edele verschijning en de smadelijke smart, die hem overviel. Maar die vrouwen, wier gemoed een oogenblik week werd, vormden dan ook een uitzondering. Overal elders, op straat, voor het hof, in de raadzaal van het Sanhedrin, onder alle groep, die van Jezus afweet, is alle medegevoel voor Jezus' lijden tot zwijgen gebracht, is van eerbied voor zijn smart geen spoor aanwezig, en drijft veeleer leedvermaak, dat boozen prikkel zoekt, den tocht van het hart uit, om met het krenken meê te doen, en Jezus niet maar den rug aan bloed te geeselen, maar hem te wonden, te snijden tot in zijn menschelijk hart.

Dat duivelachtige wonden van Jezus

tot in zijn hart bereikte

toen hij aan het kruishout hing, zijn toppunt, toen de satanische terging begon „Indien gij de Zone Gods zijt, zoo kom af van het kruis, en we knielen voor u neder!" De pijn in het hart van zulk een demonisch woord vlijmde dieper dan de nagel die zijn hand en zijn voet had doorboord. Spot en hoon gemengd, om te grieven, om hem tot in het merg eerst,

:

zijner ziel te treffen,

om hem

te

kwetsen

tot in het diepst

van

zijn

verborgen wezen.

Dat doet het voord. Dat is de macht der tong. Een Goddelijk, heerlijk instrument door God ons mensehen gegeven, want het woorcl, de tong is het instrument waarmee we

God loven, liefde uiten en de broederen vertroosten. Maar gelijk altoos bederf van het beste het vreeslij kst

verderf teweegbrengt, optimi corruptio pessima, zoo is het ook hier. Diezelfde tong, datzelfde woord, ontwijd, ontheiligd, Gode ontroofd, en in dienst van Satan gesteld, gaat de giftigste pijlspits en de scherpste vlijm in kracht, in kracht om te wonden, te boven. Met den dolk kunt ge iemands lichaam raken, maar met den dolk van het woord treft are hein in de ziel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen