Uit het diensthuis uitgeleid - pagina 16

UIT HET DIENSTHUIS UITGELEID.

14

de

hoogleeraren, of de

we

weg

de

van

1848

tot

Wetenschappen,

of

genootschappen,

geleerde

voor

gegadigden

1888,

den

we

den

in

lang,

Het

zoo,

is

de Ontvangers hiel-

vrijen toegang en onze zoons konden de kaders helpen

positie bracht, lag heel de burgerij

maar voor wat eere en

twee ganschgeheel uiteenloopende klassen ingedeeld

de

klasse

der eere, dat waren de Liberalen,

klasse van minder

En

stuit

op een

onveranderlijk bij

in

en sterker nog,

onze Koloniën, en ge

in

jaren

veertig

verkozenen

de

geadelden,

alle

dienst

niets ontziend exclusivisme.

vullen,

om

er voordeel in,

dagen, de benoemden aan onze

uit die

Kunsten

Academiën van

zelfs

Ja,

Raadpleeg maar de samenstelling der

zenden.

te

men

zag

of eeretitels betrof,

meeste Staatscommissiën

onze

van burgemeesters,

invloedrijke betrekkingen geweerd.

uit alle

wat eereposten ons ledig

lijst

van de gewone administratiën raadpleegde, steeds weer

lijst

bleken

der officieren, de

lijst

niet

't

minst

Voorop

en achteraan de

deze laatste onderscheiding voleindde zich

dan de krenkende smaad, dien men over ons

nog verder. Toen

het ging

:

die der onbeholpenen, en dat waren wij.

allooi, in

—

Of

uitgoot.

der Nieuwe Kerk werd ingewijd, schreef een liberaal dagblad len ernst, dat de gezichten

meegevallen.

Men had

van ons,

fijnen,

frisch er uitziende kerels,

het heel

in vol-

aan de redactie nog waren

gedacht niet dan verlepte, uitgerekte, vale

facies voor zich te krijgen, en heusch,

En zoo ging

liever

in 1880 de Vrije Universiteit in het koor

soms

zelfs

wat men

te

zien kreeg,

waren

met scherpgeteekende trekken.

het land door.

Een

fijne

dacht

men

zich als

een lompe figuur, met half-baviaansche tronie. Dompers was het geliefkoosde

schold

schimpwoord waarmee men ons

men

spotprent

onze

echt-sarcastisch

leefde

van

Geen

ons.

kwansuis-geleerdheid.

De

voelde

een

satyrist,

satyrieken kriebel over zich komen, als dacht.

Niets ontzag men.

groeide erin, zoo

met

zijn

innerlijke

Aan

men maar

nariep, en Nachtschool

hij

spot ons van de markt verdreef. onrust. Nooit toch kon men weten

hij

aan een

fijne

ook maar

men

zich.

En men

alles vergreep

onbedaarlijk

of

om

ons- lachen

kon en

Hieruit sprak niets dan of niet

vroeg of

laat

nog

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen