Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 146

134 kwellen moest,

hem vlijmend en uitdagend toegevoegd:

„Indien gij,

de Zone Gods zijt, zee/ dat deze steenen brooden worden", en stil uw honger hier gilt priester en volk om het kruis: „Indien gij de

—

Zone Gods zijt, verlos uzelven en kom af van het 7crms'\ Zoo riepen die voorbijgingen. Zoo riepen de o verpriesters en schriftgeleerden. Zoo riep een der medekruiselingen. En de Roineinsche soldaten, die natuurlijk van geen Messias afwisten, schreeuwden, hun krijgsmanseer verzakend, in het wild geroep meê. Nu moet ge u daarbij de oostersche passie voorstellen. De Joden die onder ons wonen, zijn verwesterd, en toch, als ge ooit Joden tegen elkander razen en tieren en gillen zaagt, moet ook u wel de heftigheid van hun gebaren, de snerpende, snijdende toon van hun stem, en de verscheurende uitdrukking van hun vertrokken gelaatstrekken getroffen hebben. En toch, om G-olgotha was het nóg vreeslij ker. Daar was het onvervalscht en onverzwakt oostersch. De laaie hartstocht, de tronie gansch in wilden gloed, heel het lichaam in den rythmus van den feilen hartstocht zich meê bewegend, de stem met diepen keelklank schier ziedend en sissend. Helsch, demonisch En dat moest uw stervende Jezus aanhooren, dat moest hij aanzien, dat brak tegen hem los, om, kon het, met giftigen pijl zijn ziel te

doorvlijmen.

Ge kunt u den

blos van weerzin voorstellen, die er door op het reeds verbleekend gelaat van uw Heiland toog. Dat was het antwoord van menschenlippen op zijn bede voor zijn vijanden, voor zijn beulen. Voelt ge dan niet wat het zijn moet, voor mensclien te sterven, en zoo in zijn persoon die menschheid voor zich te zien ?

Ons menschelijk wezen heeft twee tref bare kanten. Alen kan tegen ons woeden door ons zeer te doen aan ons lick aam, èn men kan tegen ons woeden door ons zeer te doen in onze ziel, in ons karakter, in onzen innerlijken persoon. Nu, naar l/et lichaam hadden ze Jezus niets gespaard.

Ze hadden

hem geduwd en gestompt, met hun zwadder bespogen, hem geslagen op het hoofd, hem gegeeseld tot het bloed hem van den rug leekte, hem een kroon van doornen in het hoofd gedrukt, hem zelf zijn kruis van Grabbatha laten sleepen. En toen de vreeselij ke kruisiging, dat slaan van de nagels door zijn handen, dat aldoor verzwakkend bloedverlies, tot eindelijk de kracht bezweek, en het sterven blijkbaar naderde. Maar bloeddorst wordt door het zien van bloed niet gestild. De bloeddorst zelf heeft zijn diepereri oorsprong in het hart. En ten slotte is het de ziel van den booze, die rechtstreeks op de ziel van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen