Afgeperst - pagina 13

mooie taalbeeld misduid.

't

en Dr. in

geheel

stijlwet,

de den

Visser

tegen

hun

den

heer

van

beeldenden

Waal

de

zin

op

te

vatten,

is

Malefijt een hypertype

van Nietzsche's Uebermensch gaan maken. Immers, Dr. de Visser en ik zelf, kennen oogenblikken in ons leven, waarin we derwijs in

trant

gewone menschen, zooals

wij

gedurig

de

ingewikkelde zaak verdiept

een

„ons

even met rust

toch

te

zitten,

laten",

dat

we

dringend vragen,

„ons toch op dat oogenblik

met andere zaken te storen", kortom „ons niet af te leiden". Voor diepgaande studie zoekt ieder denker liefst een stil vertrek met zoo weinig mogelijk rumoer aan de straatkant. Heeft iemand ons op een druk oogenblik iets gezegd, waar we toen blijkbaar niet op gelet hebben, en verwijt hij ons dit later, dan zegt ieder onzer op zijn beurt „Ja, lieve vriend, ik was toen zoo bezet, vergeef 't me, maar ik kon er op dat oogenblik niet over doordenken." Telkens verzoeken we, met dit of dat niet lastig gevallen te worden, omdat er op zoo'n oogenblik „ons hoofd niet naar staat". Heel de wereld door is het bekend, hoe juist intellectueel zeer hoog staande professoren, soms zoodanig afgetrokken kunnen niet

:

aan de satyristen en spotbladen een onuitputtelijke lachverwekkende spotfiguren bieden. Niets ligt ons nader dan te zeggen „kom daar later eens mee; nu heb ik heusch geen gelegenheid om er over door te denken. Ik ben te bezet". Men noemt dat dan ook: in iets „verdiept" zitten, door iets „afgetrokken" zijn, in te sterke „spanning" verkeeren, of door wat zaak of dat

zijn,

ze

van

bron

:

studie

een

ook

te

zeer ingespannen

ander punt even helder

overkomt ieder onzer op is

denkbaar,

zijn,

als

om op

anders

zijn beurt.

datzelfde oogenblik over

te

Geen

kunnen peinzen.

die er niet uit eigen ervaring, vooral in de

opgedaan, van weet mee een Minister of Kamerlid,

te bij

spreken.

Dat

Minister, geen Kamerlid

Niets

is

Kamer

gewoner, dan dat

het zich prepareeren voor een speech,

argument me nu vooral niet bij zich zelf moet klagen „Nu is het me toch heusch weer ontsnapt. Mijn hoofd is onder zoo'n speech ook zoo vol!" Goede paedagogen pogen er hun leerlingen zelfs opzettelijk toe te brengen, dat ze hun gedachten zooveel mogelijk leeren concentreeren, d.w.z. op één punt saam te trekken, wijl juist dit voor goed, helder denken zoo onmisbaar is. Zoo gaat het ons Nederlanders, zoo gaat 't onzen Engelschen overburen, die van „absorbed", onzen Franschen buren, die van „occupé" spreken, en altoos komt het er op neer, dat 't bezig zijn met een gewichtig tot

zich

zelf zegt

ontglippen",

:

en dat

„laat dit of dat hij

toch na afloop

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen