In Jezus ontslapen - pagina 151

,

141 het genade-wonder der volmaking tusschenbeide het op eens ten volle ontluiken van den bloemknop het zonder trap of overgang geheel rijpen .van de vrucht der offerande van Christus. Dat is het afsterven van de zonde, dat is het verlost worden van het lichaam dezes doods, dat is het overgaan uit den tijd in het eeuwige. Daarom heeten wie in Christus Jezus zijn hier reeds „ heiligen ", hier reeds „ volmaakten." Of wat zoudt ge willen, al de ongelijkheid van hier in het Vaderhuis overbrengen? Bedenk toch, hoevele millioenen in de wieg wegsterven, en zouden die dan hun ontwikkeling, verstandelijk en geestelijk, in het Vaderhuis nog pas beginnen moeten! En die andere millioenen en millioenen, wier ontwikkeling, dank zij hun levenspositie, hier op het laagste peil bleef, zoudt ge dan ook het Vaderhuis in al hun onvolmaaktheid binnenleiden, om daar eerst zich toe te eigenen, wat een kleine kring van hooger bevoorrechten reeds hier beneden genoot? Alzoo, ook in het Vaderhuis, de hier fijner ge vormden, de hier rijker ontwikkelden een soort hemelschen adel en de groote schare die niemand tellen kan, als half onmondigen om hen heen. Zou dat onze eenige troost zijn de eenige troost ook voor die duizenden en millioenen, in hun leven en sterven? Neen, en nogmaals neen, zegt Gods Woord u: maar dit is de bron van eindelooze troost en zielerust, dat onze heerlijke Hoogepriester met ééne offerande ze allen volmaakt heeft, die door hem tot God gaan. ,

,

,

,

Het vurig en innig verlangen om hier afgelost te worden en het Vaderhuis in te gaan, nam ook in geloovige kringen steeds meer af. Een zielskreet als van Paulus: „Wie zalmijverlossen van dit lichaam des doods. Ik heb verlangen om ontbonden te worden en bij Jezus te zijn", ze spreekt de breede schare der geloovigen niet meer toe. Een stok-oude, een afgetobde lijderes op het ziekbed een vervolgde door tegenspoed op tegenspoed nu niet meegerekend, boeit het uitzicht in het verschiet des hemels ons veel te weinig. En toch, is het niet natuurlijk, dat het dorsten naar hemelvreugd minder brandt in de ziel, als men zich inbeeldt, dat het daar slechts voortzetting zal zijn van wat we hier verlaten? Een hoogere klasse, maar van dezelfde leerschool. Of waarom dan die taak onzer ontwikkeling niet hier nog wat voortgezet? Dan ontgaan we nog vooreerst dien bangen dood, en, we vorderen evengoed. ,

—

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen