In Jezus ontslapen - pagina 44

"

,:

34 Ik ga heen om u plaats te bereiden." Dat „ plaats bereiden dus iets dat Jezus in den hemel doet, en dat eerst begon na zijn hemelvaart. Nu onderstelt „ plaats bereiden ", dat ieder na zijn sterven zyn plaats gereed vindt in ééne der vele woningen. Was het de bestemming der gezaligden om op eindelooze rijen saamgedrongen te zijn, zoo zou er van zulk „plaats bereiden" geen sprake kunnen zijn. Dan wees ieders plaats zich vanzelf aan vlak naast of achter den laatst ingegane. Moet daarentegen die plaats gereed zijn, en worden aangewezen in ééne der onderscheiden woningen, en is in elk dier woningen de plaats van den één weer anders dan de plaats van den ander, dan is dit plaats bereiden een heerlijk kunstwerk, om een iegelijk der gezaligden daar zijn plaats te doen innemen en die plaats op het oogenblik van zijn sterven voor hem gereed te doen zijn, die bij zijn aanleg, bij zijn geestelijke talenten en bij zijn roeping past. Zulk een plaats toch is er voor een iegelijk der gezaligden ,

is

slechts één.

Verwarring en vergissing is hierbij ondenkbaar. En dat metterdaad bij onzen ingang in den hemel elk onzer iets anders zal zijn, dan alle overigen, volgt rechtstreeks uit wat Jezus op Patmos sprak, dat hij ons dan zal uitreiken een witten keursteen, met een naam op dien steen gegraveerd, dien niemand kent dan hij en degene die hem ontvangt. Die naam op den witten keursteen moet met de plaats die voor

een

ieder

afzonderlijk

en

bijzonderlijk

bereid

is,

dus

samenhangen.

Doch dan moeten we ook een

stap verder gaan, en moet worden, dat elk gezaligde in den hemel, nu werk voor God heeft te werken. Dat dit zoo zijn zal op de nieuwe aarde onder den nieuwen hemel, na den jongsten dag, is ons niet vreemd. Op die nieuwe

hieruit besloten reeds, een eigen

in het rijk der heerlijkheid, zal een tegelijk onzienlijk en zienlijk menschelijk leven opbloeien, en dat dit niet kan bestaan in een eeuwig ledig zijn en niets doen, behoeft geen nadere aanwijzing. Maar heel anders is dit, zoo we ons bepalen tot het aanzijn dat we doorleven zullen van den dag van ons sterven tot aan het laatste oordeel. Dat aanzijn stelt men zich veelal wel als een ledig-zijn voor of ook alleen bestaande in loven en danken maar dit is in strijd met wat de Schrift ons openbaart. Immers in Openbaringen 7:15 lezen we van zulke gezaligden

aarde,

,

.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen