Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 94

82 fetieën van Jesaia ge teekend. Johannes de Dooper had het opgenomen, toen hij zijn jongeren toeriep „Ziet het Lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt!"; en, als Jezus ten hemel in glorie opgevaren, wijzen zijn heilige apostelen ons telkens weer op is :

•

dat „onbevlekkelijk en onbestraffelijk Lam", door welks bloed we verlost zijn. Ja, als ten slotte de verhoogde en verheerlijkte Heiland zelf op Pathmos zijn apostel een blik in de hemelen gunt, dan toont hij hem alle machten der hemelen voor zijn glorie neergedoken en eere gevende aan het Lam dat geslacht is.

Waarom juist het Lam Man van smarten te zijn,

de eere ontving aldus beeld van den een vraag die ons thans te ver zou afleiden. Slechts vergete niemand, hoe God de Heere, eer Hij in de dierenwereld ook het lam schiep, in zijn eeuwigen raad het sterven van het heilig Godslam reeds bepaald had; zoodat niet Jezus naar het lam is genoemd, maar veeleer het lam met het oog op den lijdenden en stervenden Messias zijn aard en zijn is

natuur ontving. Toch houden we ons hierbij thans niet op want meer dan zulk een bespiegeling, nut u het dieper inzicht in wat dit „ter slachting gaan als een lam" in zich hield. En wat ligt dan in dit „ter slachting gaan als een lam" sterker uitgesproken, dan de zich overgevende gewilligheid, waarmee uw Heiland zich aan zijn lijden onderwerpt? „Vader! niet gelijk ik wil, uw wil geschiede!" En hiermee overeenkomstig is er dan ook geen poging, hoe zwak ook, om zich aan zijn lijden te onttrekken; geen roepen om het te verzachten geen denkbeeld van tegenworsteling en veeleer een bedwingen van zijn jongeren, die tegenworstelen wilden. En toch ook weer geen spanning die het er op toelegt, om zich als een held, veel minder om zich als martelaar voor te doen. Goddelijke eenvoud en vanzelfsheid, ziedaar het karakter dat al Jezus' lijden kenmerkt. Het overkomt hem als overkwam het hem niet. Hij schikt er zich onder, als ware dat lijden het element van zijn kracht. Ge merkt geen gevoelloosheid, want in Gethsémané bidt hij het af en op het kruis roept hij om bevochtiging zijner stervende lippen. Maar ge merkt ook geen overteedere gevoeligheid, want door het bitterste en bangste lijden gaat hij met kalme gelatenheid henen. Het is hem als een stroom die doorwaad moet; als een onweder dat over hem moet losbreken. Hij ontzet zich, maar hij verschrikt niet. En in het bangste zwoegen voor zijn doodsstrijd heeft hij nog een woord van teeder ontfermen voor zijn moeder, die weent bij zijn kruis. Ge ziet het aan uw Heiland, hoe wel het lijden hem ter/en 7a\ty ;

;

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen