Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 99

87

zou hij voor hem op de knieën vallen, en voor hem roepen land door, en als smeeken om zijn discipel te mogen worden. Maar hij voelt den dood reeds in zijn aderen opklimmen. Hij gaat sterven. En mi wordt zijn ziel verteerd door de angstige vraag: Zal er voor mij nog eeuwige redding zijn r En Jezus doorgrondt dat zielelijden, en met de diepste deernis van zijn hart, ontneemt hij dien lijder zijn angste, hem toeroepend Heden zult gij met mij in het paradijs zijn.

hoe

al het

:

Dan waren er nog die soldaten, willooze onnadenkende werktuigen van Pilatns' ongerechtigen zin. Ruwe mannen, die op zichzelf niets tegen Jezus hadden. Instrumenten, die deden wat hun bevolen werd. Maar die ook zoo toch de vreeselij ke schuld op zich laadden van de hand te hebben geslagen aan den Heilige Grods. Hoe ontzettend zou niet eens eeuwiglij k hun berouw in de plaats der rampzaligheid zijn. En Jezus peilt dat vreeselij ke in hun eeuwige toekomst, en over een leed, dat zij zelven nog niet gissen, waakt in zijn hart gevoelige deernis op. En Jezus bidt voor die onzalige handlangers van het onrecht: Vader, vergeef liet hun, want ze weten niet wat ze doen.

En zeg nu niet, dat dit hooge gevoel van Jezus pas opwaakte, toen de dood hem reeds halverwege aan het leven onttrok. Immers op den weg naar Grolgotha ontwaart ge bij uw Heiland geheel die zelfde deernis der deelnemende liefde. Er waren vrouwen op den weg die, de poorfce uit, met Jezus meeliepen op den droeven tocht naar Grolgotha. Vrouwen uit het volk, zooals ge ze bij elke terechtstelling meêen aan ziet loopen. Nieuwsgierig van aard. G-evoelig van natuur. En juist in zulk een terechtstelling den prikkel zoekend waarmee al wat aangrijpt en ontzet, het uitwendig gevoel aandoet. Trouwen, die spoedig een traan in het oog kregen, en er toch genot in smaakten om door dien traan in het oog heen het sterven van een gekruisten mensch aan te zien. Het voordeel en het oordeel van wat oppervlakkig drijft op sentiment. Tranen waarin niets dan natuurwerking sprak, zonder diepte, zonder heiliger medegevoel. Maar ook al moogt ge het weenen van die vrouwen op den weg niet hooger aanslaan, toch verzoent het u nog met de menBchelijke natuur, dat er niet enkel gespot, en gesmaad, en duivelsch om Jezus' lijden gelachen wordt, maar dat er onder die joelende,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen