In Jezus ontslapen - pagina 154

,,

144

Hier gluren naar het beeld in den spiegel, daar zien van aangezicht tot aangezicht. Hier een kennen ten deele, daar een kennen, gelijk wij gekend zijn door God. Wat die spiegel is, waarvan de heilige apostel gewaagt, is duidelijk. zien hier nooit God zelven. maar Hij de Eeuwige spiegelt zich voor ons af in zijn schepping. . Beide zijn eeuwige kracht en goddelijkheid worden uit de schepselen verstaan en doorzien." Hij spiegelt zich voor ons af in zijn bestuur van 's werelds loop. Het zijn - de werken Gods", waarop we merken zullen. Hij spiegelt zich voor ons af in ons eigen redebewustzijn. In zijn gemeene genade. In de openbaring van zijn heilig Woord. In wat Hij deed aan onze eigen ziele.. Dat is de kennisse van God ons hier gegund maar die kennisse blijft hoe hoog ze ook klimme altoos afgeleide gebrekkige kennis, -kennis ten deele:" en al ware ons persoonlijk, gelijk aan Paulus, gezichten en profetieën ten deel gevallen, van al die kennis blijft de regel gelden dat ze zal te niete gedaan worden. Het gebrek, dat aan al deze onze kennis van God kleeft, is niet maar dat ze onvolledig is. Ook in haar soort is ze gebrekkig. Daarom wordt ze niet "aangevuld maar ze gaat te niet en dan komt er een heel andere soort kennis voor in de plaats: rechtstreeksche kennis, onmiddellijke kennis, kennis die niet aangeleerd wordt maar uit de dingen ons wezen zelf toespreekt een kennis die altoos en in elk opzicht volmaakt is. Dit sluit daarom het verband met wat we hier kennen niet uit. Het is en blijft toch de kennis van dezelfde wezenheid. Maar het soort van kennis zal heel anders wezen. Als het verschil tusschen het staren op het portret (dat is het spiegelbeeld), en het zich verlustigen in de aanschouwing van het levende voorwerp uwer liefde in volle werkelijkheid. De apostel vergelijkt het bij wat een man voelt over zijn voorstellingen als kind. Dat was toen waar voor hem, daar leefde hij toen in, hij kon het zich niet anders denken. Maar

We

,

,

:

,

,

,

,

,

,

,

nu, man geworden, lacht hij om die kinderlijke voorstellingen. -Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, was ik gezind als een kind, overlegde ik als een kind. Maar nu ik een man geworden ben, zoo heb ik te niet gedaan hetgeen eens kinds was." En zoo gaat het ook met wie in Jezus ontsliep. Voor hem voor haar kwam het volmaakte, en werd '// wat tin deele was, te niet

gedaan.

Hieruit blijkt opnieuw, dat er voor wie in Jezus ontsliep, geen worden meer is, maar enkel een zijn. Hier wassen en toenemen, daar een eeuwiglijk zijn in volmaaktheden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen